การค้นหาบริเวณลำน้ำเก่าฮวงโหเป็นภารกิจที่พิเศษที่สุดในบรรดาทั้งหมด
ไม่ใช่เพราะมันยากที่สุด แต่เพราะพิกัดที่ระบุนี้ ตามทฤษฎีแล้วไม่ควรมีอะไรอยู่เลย
หลังจากแม่น้ำฮวงโหเปลี่ยนเส้นทาง ร่องน้ำเดิมก็ถูกโคลนทรายถมจนเต็มราบเรียบ ข้างบนเป็นพื้นที่เพาะปลูกมานานหลายสิบปี ใครจะคิดว่าข้างใต้ยังฝังประวัติศาสตร์เอาไว้
ผู้ที่เฉิงเยี่ยนชิวประสานงานด้วยคืออาจารย์หลิว ผู้เชี่ยวชาญด้านประวัติศาสตร์ท้องถิ่น อายุหกสิบสองปี ผมสีดอกเลา สวมแว่นเลนส์หนาเตอะ ศึกษาซากทางเดินใต้ดินสมัยสงครามต่อต้านญี่ปุ่นในแถบนี้มาเกือบสามสิบปี
“ผู้พันเฉิง พิกัดที่พวกคุณให้มา ผมดูแล้วนะ” อาจารย์หลิวชี้แผนที่พลางพูด “ตำแหน่งนี้น่าจะอยู่ใต้ลำน้ำเก่า ตามงานวิจัยของผม แถบนี้ระหว่างปี 1942 ถึง 1944 มีเครือข่ายทางเดินใต้ดินอยู่จริง แต่ตำแหน่งนี้ไม่มีบันทึกไว้ในแผนที่ทางเดินใต้ดินที่รู้จักกัน”
“ผู้พันเสิ่นบอกว่า นี่อาจเป็นส่วนแยกของทางเดินใต้ดินที่ไม่เคยถูกค้นพบมาก่อน” เฉิงเยี่ยนชิวกล่าว
“ไม่เคยถูกค้นพบ?” อาจารย์หลิวขยับแว่น ท่าทางค่อนข้างตื่นเต้น “ถ้าเป็นเรื่องจริง นั่นก็เป็นการค้นพบครั้งใหญ่เลยนะ ผมศึกษามาเป็นเวลายี่สิบกว่าปี สงสัยมาตลอดว่าแผนที่ทางเดินใต้ดินที่มีอยู่ไม่สมบูรณ์ ต้องมีส่วนแยกที่ตกหล่นไปแน่ แต่ไม่เคยหาหลักฐานเจอเลย”
“แล้วจะเริ่มขุดได้เมื่อไหร่คะ”
“วันนี้ผมจะติดต่อทีมก่อสร้างเลย ตำแหน่งนี้ตอนนี้เป็นไร่นา ต้องประสานงานกับหมู่บ้านก่อน”
การประสานงานใช้เวลาสามวัน วันที่สี่ การขุดก็เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ