ที่ราบสูงปามีร์ เดือนตุลาคม
จ้าวกังขึ้นที่ราบสูงเป็นครั้งที่สามแล้ว เป้าหมายครั้งนี้อยู่ที่ปามีร์ ระดับความสูงเหนือน้ำทะเลมากกว่าตอนไปทิเบตครั้งก่อนเสียอีก
"หัวหน้าจ้าว ตรงหน้าเป็นเนินเขาสูงแล้ว ต้องข้ามไปนะ"
คนพูดคืออับดู คนเลี้ยงสัตว์ชาวทาจิกสถานในท้องถิ่น อายุราว ๆ สี่สิบ ร่องลึกบนใบหน้าดูลึกกว่าคนวัยเดียวกันมาก เป็นรอยจารจากสายลมและน้ำค้างแข็งแห่งที่ราบสูง
จ้าวกังหอบหายใจแล้วพยักหน้า ระดับความสูง 4,900 เมตร ขนาดเดินทางเรียบยังเหนื่อยหอบ ไม่ต้องพูดถึงการข้ามเนินสูงเลย
"พวกทหารอย่างพวกคุณร่างกายดีนะ" อับดูหันมามองหน่วยค้นหาแล้วยิ้ม "ครั้งก่อนมีคณะสำรวจวิทยาศาสตร์มาที่นี่ เพิ่งเดินได้ครึ่งทางก็ล้มหมอนนอนเสื่อไปสามคน"
"พวกเรายังไหว" จ้าวกังพูด "พักสักครู่แล้วค่อยไปต่อ"
สมาชิกหน่วยค้นหาหกคนนั่งพักบนก้อนหิน อับดูล้วงขนมปังแผ่นออกมาจากกระเป๋า บิให้ทุกคนเป็นชิ้น ๆ
"หัวหน้าจ้าว สามคนที่คุณตามหาน่ะ มาสมัยยุค 50 เหรอ" อับดูถามพลางเคี้ยวขนมปังแผ่นไปด้วย
"ใช่ ทีมสำรวจปี 1958 สามคน หัวหน้าทีมชื่อโจวหมิงหย่วน ปฏิบัติภารกิจสำรวจชายแดนแถวนี้แล้วเจอหิมะถล่ม สูญหายไป"
อับดูพยักหน้า "ปู่ของฉันเคยเล่าเรื่องพวกเขาให้ฟัง"
"ปู่คุณรู้จักพวกเขาเหรอ"
"สมัยนั้นปู่ของฉันเคยช่วยขนอุปกรณ์ให้พวกเขา" อับดูว่า "ใช้จามรีบรรทุก ปู่เล่าว่าทหารชาวฮั่นสามคนนั้นดีมาก ไม่รังเกียจพวกเรา กินอยู่ด้วยกัน ยังสอนหนังสือให้ปู่ของฉันด้วย"