ช่วงนี้ถังเปามีท่าทางแปลกไป
เสิ่นเป่ยชวนเป็นคนแรกที่สังเกตเห็น
หลังจากกลับจากโรงเรียนอนุบาล เธอพูดน้อยลง ไม่ได้พูดจ้อไม่หยุดเหมือนเคย เวลากินข้าวก็ไม่ค่อยพูด ก้มหน้าง่วนอยู่กับข้าวในจาน
"ถังเปา?"
"อือ"
"วันนี้โรงเรียนอนุบาลสนุกไหม?"
"อือ"
"เรียนอะไรมาบ้าง?"
"วาดรูป"
"วาดรูปอะไร?"
"ดอกไม้"
เป็นแบบนี้ติดต่อกันหลายวัน เสิ่นเป่ยชวนถามว่าเป็นอะไร เธอบอกว่าไม่มีอะไร ถามว่ามีใครแกล้งไหม เธอส่ายหัว ถามว่าไม่สบายหรือเปล่า เธอก็ส่ายหัว
จนกระทั่งคืนวันที่สาม ถังเปาอาบน้ำเสร็จแล้วนอนอยู่บนเตียง เสิ่นเป่ยชวนห่มผ้าให้และกำลังจะเล่านิทาน จู่ๆ เธอก็เอ่ยขึ้นมา
"ปะป๊า"
"หือ?"
"ถังเปาขอถามเรื่องหนึ่งนะ"
"ถามมาเลย"
ถังเปากัดริมฝีปาก มือเล็กๆ กำชายผ้าห่มไว้แน่น ดวงตาจ้องเพดานอยู่นานก่อนจะเอ่ยเสียงเบา
"ปะป๊า แม่ของถังเปาอยู่ที่ไหนเหรอ?"
หัวใจของเสิ่นเป่ยชวนกระตุกวูบขึ้นมาทันใด