เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ซ่งชิงหว่านก็ออกจากบ้าน
เธอไม่ได้ไปทำงานที่โรงพยาบาล แต่ไปหาลู่เจิงแทน
ลู่เจิงกำลังดูเอกสารอยู่ในห้องทำงาน เห็นเธอมาเวลาแบบนี้ก็แปลกใจเล็กน้อย
“พี่สะใภ้? เป็นอะไรหรือเปล่า”
ซ่งชิงหว่านเดินเข้ามาพร้อมปิดประตู นั่งลงฝั่งตรงข้าม
ลู่เจิงมองแววตาของเธอก็รู้ว่าไม่ใช่เรื่องเล็ก “เกิดอะไรขึ้น”
“เฒ่าลู่ ฉันมีเรื่องจะคุยด้วยนะ”
“ว่าเลย”
ซ่งชิงหว่านเรียบเรียงคำพูด “เมื่อคืนถังเปาบอกกับเป่ยชวนว่า อยากให้ฉันเป็นแม่ของเธอ”
ลู่เจิงวางปากกาในมือ “แล้วยังไงต่อ”
“แล้วฉันก็คิดเรื่องนี้มาตลอด ก่อนหน้านี้ฉันเคยคิดจะรับถังเปามาเลี้ยง แต่ตอนนี้เป่ยชวนกลับมาแล้ว เรื่องรับเลี้ยงมันเป็นไปไม่ได้แล้ว แต่ถังเปาพูดประโยคนั้นออกมาเอง ฉันก็เลย...”
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง
“ฉันก็เลยอยากรู้ว่าเป่ยชวนคิดยังไง แต่ฉันเองก็ไม่กล้าไปถาม”
ลู่เจิงขำ “พวกเธอนี่มันทั้งคู่เลยนะ ทำตัวเหมือนน้ำเต้าปิดฝายังไงยังงั้นเลย เขาไม่กล้าพูดกับเธอ เธอก็ไม่กล้าไปถามเขา”
“ก็มันเขินนี่นา เผื่อเขาคิดว่ามันไม่เหมาะสมไง เผื่อเขารู้สึกว่ามันไม่ดีต่อภรรยาที่จากไปของเขาล่ะ ฉันไม่อยากให้เขาลำบากใจ”
ลู่เจิงส่ายหน้า “เธอคิดมากไปแล้ว เป่ยชวนน่ะเธอก็รู้จักเขาดี เขามีเหตุผลของตัวเอง”
“ได้ ฉันจะถามให้”
“อย่าพูดตรงเกินไปนะ”
“วางใจได้”
บ่ายวันนั้น ลู่เจิงหาโอกาสไปเยี่ยมเสิ่นเป่ยชวนที่บ้าน
สองพี่น้องนั่งสูบบุหรี่ที่ระเบียง ถังเปาอยู่ในห้องวาดรูป ห่างออกไปจนไม่ได้ยิน
“ขาเป็นไงบ้าง”
“ก็ดี ดีขึ้นเยอะแล้ว”
“ดีแล้ว” ลู่เจิงสะบัดขี้บุหรี่ “ฉันถามอะไรหน่อยสิ”