บ่ายวันนั้น ประตูห้องทำงานของลู่เจิงถูกเคาะสามครั้ง
"เข้ามา"
เฉิงเยี่ยนชิวผลักประตูเข้ามา ในมือถือซองจดหมายขนาดใหญ่
"หัวหน้ากองพัน ดูนี่ค่ะ"
"อะไรเหรอ"
"ส่งมาจากหลายพื้นที่ค่ะ จดหมายขอบคุณที่ครอบครัววีรชนผู้พลีชีพกว่าห้าสิบครอบครัวร่วมกันเขียน"
ลู่เจิงรับซองจดหมายมา มันค่อนข้างหนัก เขาแกะออก ข้างในเป็นกระดาษหนาๆ เขียนด้วยลายมือหลากหลายรูปแบบ มีลายมือบรรจงแบบอักษรไค มีลายมือดินสอคดเคี้ยว และมีลายมือพู่กันสั่นเทาจนเกือบอ่านไม่ออก
เขาเปิดหน้าแรก
"ผู้บังคับบัญชาหน่วยทหาร ดิฉันชื่อเฉินเสี่ยวหง น้องชายของดิฉันชื่อเฉินเว่ยกั๋ว แม่ของเรารอเขามาสิบสองปี ไม่กล้าตาย กลัวว่าถ้าท่านจากไปแล้วน้องชายกลับมาจะหาแม่ไม่เจอ ตอนนี้เขากลับมาแล้ว แม่ก็วางใจได้ แม่ให้ดิฉันเขียนจดหมายนี้ ท่านบอกว่าขอบคุณ ท่านอ่านหนังสือไม่ออก ให้ดิฉันเขียนแทน แต่สามตัวสุดท้ายนี้ ท่านลากเส้นเอง"
ด้านล่างสุดมีตัวอักษรคดเคี้ยวสามตัว: ขอบคุณนะ
ลำคอของลู่เจิงขยับเล็กน้อย
เขาพลิกไปหน้าที่สอง
"ผมชื่อจางเหล่ย ทวดของผมชื่อจางโส่วอี้ เจ็ดสิบสามปี การรอคอยของสามรุ่น ในที่สุดก็สิ้นสุดลง ตอนนี้ผมเป็นทหาร ผมรู้สึกว่าทวดคงได้เห็นผมในชุดเครื่องแบบทหาร"