คืนส่งท้ายปีเก่า
ถังเปาตื่นตั้งแต่เช้าตรู่ สวมเสื้อกันหนาวสีแดงตัวใหม่วิ่งไปทั่วบ้าน
“พ่อ! ตื่นหรือยัง! ต้องห่อเกี๊ยวแล้วนะ!”
เสิ่นเป่ยชวนถูกเธอปลุกขึ้นมา งัวเงียมองเวลา
เจ็ดโมงสามนาที
“ถังเปา ตรุษจีนทั้งทีให้พ่อได้นอนต่ออีกหน่อยเถอะ”
“ไม่ได้! คุณน้าซ่งบอกว่าแปดโมงเริ่มห่อเกี๊ยว พ่อต้องไปซื้อกุยช่ายนะ!”
“เมื่อวานซื้อมาแล้วไม่ใช่เหรอ”
“เธอบอกว่าไม่พอ! พ่อรีบตื่นเร็ว!”
เสิ่นเป่ยชวนจำใจลุกขึ้น
ปีนี้ฉลองตรุษจีนแบบสองครอบครัวรวมกัน ซ่งชิงหว่านจัดแจงของปีใหม่เต็มไปหมด ลู่เจิงรับหน้าที่เขียนคำมงคลคู่ติดกระดาษแดงตามหน้าต่าง เสิ่นเป่ยชวนถูกมอบหมายให้ไปจ่ายตลาดและทำงานจิปาถะ
ก่อนออกจากบ้าน ถังเปาวิ่งตามมาส่งตะโกนว่า “พ่อ! ซื้อถังหูลูแถมมาด้วยนะ!”
“เช้าตรู่กินถังหูลูอะไรกัน”
“ไม่ได้กินตอนนี้สักหน่อย! หลังอาหารเที่ยงค่อยกิน!”
“ได้”
เสิ่นเป่ยชวนสวมเสื้อกันหนาวออกจากบ้าน อากาศข้างนอกหนาวจนตัวสั่น แต่ถนนหนทางคึกคักมากแล้ว ประดับโคมแดงทุกหนทุกแห่ง เสียงจุดประทัดพลุดังประปราย
เขาซื้อกุยช่าย ซื้อถังหูลู แล้วก็ซื้อเกาลัดคั่วกระทะอีกถุงหนึ่ง
ระหว่างเดินกลับ เขาหยุดยืนอยู่ริมทางพลันนิ่งงัน
สามปีก่อนคืนส่งท้ายปีเก่าเขาอยู่ไหนนะ?
ชายแดนพม่า ภูเขารกร้างแห่งหนึ่ง อุณหภูมิติดลบ ในตัวมีเพียงเสื้อคลุมเก่าคร่ำคร่าแทบรักษาสภาพไม่ได้ ข้างมือมีแค่ขนมปังอัดก้อนครึ่งแท่งกับน้ำอีกขวดที่จวนหมด