เมื่อเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิ การค้นหาร่วมกันระหว่างจีนและมองโกเลียก็เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ
เสิ่นเป่ยชวนติดตามความคืบหน้าแบบเรียลไทม์ผ่านดาวเทียมสื่อสารจากศูนย์บัญชาการ ทีมค้นหาประกอบด้วยฝ่ายจีนสี่คนและทางมองโกเลียสี่คน ติดตั้งอุปกรณ์ตรวจจับทางธรณีวิทยาและโดรน
พื้นที่ค้นหาคือขอบเขตที่เสิ่นเป่ยชวนกำหนดไว้ก่อนหน้านี้ โดยใช้ลำน้ำที่ไหลตามฤดูกาลเป็นจุดอ้างอิง แล้วขยายออกไปตามทิศทางปลายน้ำของลำน้ำ
วันแรก ไม่พบสิ่งใด
วันที่สอง ไม่พบสิ่งใด
วันที่สาม พายุทรายรุนแรงเกินไป การค้นหาต้องหยุดชะงักไปครึ่งวัน
เสิ่นเป่ยชวนนั่งอยู่บนเก้าอี้ในศูนย์บัญชาการ มองภาพบนหน้าจอแบบเรียลไทม์โดยไม่พูดอะไรสักคำ
เฉิงเยี่ยนชิวยกแก้วน้ำมาวางไว้ข้างเขา "ดื่มน้ำหน่อย"
"อืม"
"อย่ารีบร้อนไป เพิ่งวันที่สามเอง"
"รู้แล้ว"
วันที่สี่ การค้นหากลับมาดำเนินต่อ โดรนถ่ายภาพพื้นที่แอ่งต่ำแห่งหนึ่งได้ ห่างออกไปประมาณเจ็ดกิโลเมตรตามทิศทางปลายน้ำของลำน้ำ
หลินเยว่ที่นำทีมรายงานผ่านวิทยุว่า "ที่นี่มีหลุมตื้น ๆ รูปร่างเหมือนเกิดขึ้นตามธรรมชาติ เป็นภูมิประเทศที่หลบลมได้ พวกเราจะเข้าไปดู"
เสิ่นเป่ยชวนจ้องหน้าจอ หัวใจเต้นเร็วขึ้น
หากเป็นเขา ในพายุทรายที่หลงทิศทาง เจอลำน้ำแห้งขอด แล้วเดินตามมันไป จนสุดท้ายหมดแรง เขาต้องหาที่ต่ำหลบลมเพื่อนอนลงอย่างแน่นอน