หลังจากกู้หย่วนซานไปวันที่สอง ลู่เจิงก็ได้รับสายโทรศัพท์
จากคณะกรรมการตรวจสอบวินัยทหาร
อีกฝ่ายไม่ได้พูดอะไรมากในโทรศัพท์ แค่นัดพบที่แห่งหนึ่ง ลู่เจิงรู้ดีอยู่แก่ใจ วางสายแล้วก็เปลี่ยนเป็นชุดลำลองออกจากบ้าน
สถานที่นัดพบคือโรงน้ำชาไม่เด่นแห่งหนึ่งในตัวเมือง ในห้องส่วนตัวมีชายอายุห้าสิบต้น ๆ นั่งอยู่ ผมเกรียน สวมแจ็กเก็ตสีเทา ดูธรรมดา แต่แววตาคมกริบ
“หัวหน้าหน่วยลู่ ผมชื่อจ้าว เรียกเถ้าเฉินก็แล้วกัน” ชายคนนั้นลุกขึ้นจับมือกับเขา
ลู่เจิงนั่งลง พูดตรงประเด็น “ท่านกู้ยื่นเรื่องเข้าไปแล้วเหรอครับ”
“ยื่นแล้ว” เถ้าเฉินรินน้ำชาให้เขาถ้วยหนึ่ง “เราดูรูปถ่ายและข้อสรุปเบื้องต้นแล้ว รอยกระสุน รอยมัด แผลแบบประหาร ทั้งหมดชี้ว่าเป็นการฆาตกรรมโดยมนุษย์ บวกกับบันทึกในสมุดเล่มนั้น ก็ตั้งคดีได้แล้ว”
ลู่เจิงพยักหน้า “แล้วตอนนี้แผนเป็นยังไงครับ”
เถ้าเฉินลดเสียงลง “ตอนนี้โจวเต๋อเฉวียนเป็นรองผู้ว่าการอำเภอแห่งหนึ่งในยูนนาน เป็นข้าราชการระดับต้น ๆ จับเขาไม่ยาก แต่อยากให้การจับกุมราบรื่น สายหลักฐานต้องสมบูรณ์ อย่าให้เขามีช่องกลับคำได้”