ยูนนาน อาคารที่ทำการอำเภอแห่งหนึ่ง
โจวเต๋อเฉวียนนั่งอยู่ในห้องทำงานของตัวเอง หมุนปากกาในมือไปมา เอกสารตรงหน้าไม่ได้อ่านเข้าหัวสักตัวอักษร
ปีนี้เขาอายุสี่สิบเจ็ด ดูแลตัวเองดี ผมหวีเรียบ สูทเนี้ยบ ดูก็รู้ว่าเป็นข้าราชการท้องถิ่นที่ภูมิฐาน สิบห้าปีที่ผ่านมา เขาค่อย ๆ ไต่เต้าจากการย้ายออกจากกรมทหารมาทำงานในท้องถิ่น ตั้งแต่เจ้าหน้าที่ชั้นผู้น้อยจนมาเป็นรองผู้ว่าการอำเภอ ชีวิตสุขสบาย
ไม่มีใครรู้ว่าในมือของเขามีเลือดติดอยู่ห้าศพ
หรือพูดอีกอย่าง… เขาคิดว่าไม่มีใครรู้
จนกระทั่งช่วงนี้เอง
โทรศัพท์ดังขึ้น เขาเหลือบมองหน้าจอแล้วกดรับสาย
“หม่าเฉียง เรื่องเป็นยังไงบ้าง”
เสียงทางปลายสายกดต่ำลงมาก “พี่โจว มันไม่ง่ายเลยนะ หนก่อนที่ส่งซุนลี่ไปโดนคนเขาจับได้แล้ว ทางโรงเรียนอนุบาลนั่นดึงกล้องวงจรปิดมาดู ตอนนี้เด็กคนนั้นไม่ไปโรงเรียนแล้ว อยู่แต่ในที่พักครอบครัวทหาร เข้าออกทีก็มีคนตามตลอด”
ปากกาในมือโจวเต๋อเฉวียนหยุดหมุน
“ไม่ไปโรงเรียนแล้วเหรอ”