เฉิงเยี่ยนชิวนอนไม่หลับติดต่อกันสามคืน
โต๊ะทำงานของเธอเต็มไปด้วยแฟ้มเอกสาร หน้าจอคอมพิวเตอร์เปิดหน้าต่างไว้เป็นสิบ เธอเอาข้อมูลทั้งหมดที่ตรงกับสิบหกเพลงที่ถังเปาร้องมาจัดเป็นตารางขนาดใหญ่แผ่นหนึ่ง ติดเต็มผนังทั้งด้าน
ปี สถานที่ บุคคล ลักษณะภารกิจ สาเหตุที่หายตัวไป ระดับชั้นความลับ
เธอดูทีละบรรทัด จนในที่สุดก็ปะติดปะต่อเส้นสายได้
เช้าวันรุ่งขึ้น เธอไปหาลู่เจิง
“หัวหน้ากองพัน ดิฉันคิดออกแล้ว”
ลู่เจิงกำลังนั่งดูเอกสารอยู่ในห้องทำงาน เงยหน้าขึ้นมองเธอ
เฉิงเยี่ยนชิวเดินไปนั่งลงที่หน้าโต๊ะ ผลักรายงานที่จัดทำเสร็จเรียบร้อยแล้วฉบับหนึ่งไปให้ “ผู้พันเสิ่นในช่วงที่ปฏิบัติภารกิจเส้นทางกลับบ้าน ไม่ใช่แค่ค้นหาผู้ที่อยู่ในบัญชีรายชื่อเป้าหมายทางการเท่านั้น เขากำลังทำเรื่องที่ใหญ่กว่านั้น”
ลู่เจิงเปิดรายงาน คิ้วขมวดขึ้น
เฉิงเยี่ยนชิวบอกว่า “ปฏิบัติการเส้นทางกลับบ้านของทางการมีเป้าหมายการค้นหาทั้งหมดสิบสองราย ล้วนเป็นกรณีที่เปิดเผยแล้วหรือกำลังจะเปิดเผย แต่ในสามสิบหกเพลงที่ถังเปาร้อง มีเกือบครึ่งที่ตรงกับกรณีลับสุดยอดที่ยังคงสถานะปิดผนึกอยู่”
“หมายความว่ายังไง”
“หมายความว่าระหว่างการค้นหาครั้งหนึ่ง ผู้พันเสิ่นน่าจะเข้าไปพบกับบัญชีรายชื่อรวมผู้สูญหายที่สมบูรณ์กว่าโดยบังเอิญ จำนวนชื่อในบัญชีนั้นมีมากกว่าที่แผนปฏิบัติการทางการครอบคลุมไว้มาก เขาตัดสินใจทำเรื่องบางอย่าง”
ลู่เจิงเงยหน้าขึ้นมองเธอ
เฉิงเยี่ยนชิวบอกว่า “เขาตัดสินใจตามหาทุกคนที่ทางการไม่ได้ระบุไว้ในแผนด้วย”