ข่าวที่สามพี่น้องกลับมาแพร่สะพัดไปอย่างรวดเร็ว
วันที่สี่ จ้าวเถี่ยจู้ก็มาถึง
หลี่ซิ่วอิงมากับเขา สองสามีภรรยานั่งรถไฟนานกว่าสิบชั่วโมงเพื่อมาที่นี่
อาการของจ้าวเถี่ยจู้ดีขึ้นกว่าคราวก่อนมาก อย่างน้อยก็เดินได้เป็นปกติแล้ว แววตาก็สดใสขึ้นไม่น้อย แต่เวลาพูดเขายังมีติดขัดบ้าง ความทรงจำก็ยังขาดๆ หายๆ
เสิ่นเป่ยชวนรออยู่ที่หน้าประตูเกสต์เฮาส์
มองเห็นคนสองคนรูปร่างสูงต่ำเดินมาแต่ไกล จ้าวเถี่ยจู้สวมแจ็กเก็ตสีน้ำเงินเข้ม ผมตัดเกรียนสั้น ซูบผอมไปทั้งตัว
หลี่ซิ่วอิงเห็นเสิ่นเป่ยชวนก่อน เธอจับมือจ้าวเถี่ยจู้ไว้ “เถี่ยจู้ ดูสิว่าใครมา”
จ้าวเถี่ยจู้เงยหน้าขึ้น สายตาประสานกับใบหน้าของเสิ่นเป่ยชวน
เขาชะงักกึก
ทั้งร่างเหมือนถูกตรึงไว้แน่นิ่ง จ้องมองเสิ่นเป่ยชวนไม่กระพริบตา
เสิ่นเป่ยชวนเดินเข้าไปหา หยุดตรงหน้าเขา ระยะห่างไม่ถึงสองก้าว
“พี่เถี่ยจู้”
ริมฝีปากของจ้าวเถี่ยจู้เริ่มสั่น
ลูกตาของเขากลอกไปมารอบหนึ่ง เหมือนสมองกำลังพยายามคุ้ยหาเศษความทรงจำบางอย่าง
แล้วมือของเขาก็เริ่มสั่นสะท้าน
“เป่ย…”
เสียงของเขาลอดออกจากลำคอ แหบแห้งและพร่า
“เป่ยชวน?”
เสิ่นเป่ยชวนยิ้มออกมา “ใช่ผมเอง พี่ ผมเอง”
จ้าวเถี่ยจู้พุ่งตัวเข้าหาอย่างรวดเร็ว ยื่นมือไปกำแขนของเสิ่นเป่ยชวน เขากำแน่นมาก ราวกับกลัวว่าถ้าปล่อยมือคนตรงหน้าก็จะหายวับไป