หลินเยว่ยืนอยู่หน้ากำแพงหินนั้นไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ อาจจะหนึ่งนาที หรือห้านาที
เสียงของเสี่ยวจางด้านหลังดึงเขากลับมา “หัวหน้า มองทางนั้นสิ”
หลินเยว่หันหน้ามา มองตามทิศทางไฟฉายของเสี่ยวจาง
ส่วนลึกของถ้ำ ใกล้กับกำแพงหิน มีบางอย่าง
เขาชูไฟฉายขึ้นแล้วเดินเข้าไป ทุกย่างก้าว แสงสว่างยิ่งชัดเจน หัวใจของเขาก็ยิ่งถูกบีบรัดแน่นขึ้น
เป็นคน
สิบแปดโครงกระดูก นั่งพิงกำแพงหินอย่างเป็นระเบียบ ระยะห่างระหว่างกันใกล้เคียงกัน เหมือนมีใครจัดตำแหน่งไว้ให้ ทุกคนในมือมีปืนยาววางอยู่ พานท้ายปืนยันพื้น ปากกระบอกปืนชี้ขึ้นฟ้า
พวกเขาหันหน้าไปทางปากถ้ำทั้งหมด
จนถึงวินาทีสุดท้าย พวกเขายังคงอยู่ในท่าสู้รบ ใครมาก็จะสู้ แม้ว่ากระสุนจะหมดไปนานแล้วก็ตาม
ไฟฉายของหลินเยว่ส่องไปทีละคน
คนแรกนั่งหลังตรงที่สุด ตำแหน่งอยู่ตรงกลาง จากลายเซ็นบนกำแพงหินนั้น นี่น่าจะเป็นผู้กองจางโส่วอี้ กระดูกของเขาดูใหญ่กว่าคนข้าง ๆ มือขวากำปืนยาว มือซ้ายวางบนเข่า