จางเหล่ยกำลังวิ่งอยู่บนสนามซ้อม วิ่งไปได้สี่รอบแล้ว ผู้ช่วยผู้บังคับการเหอเหลี่ยงวิ่งมาจากขอบสนามตะโกนเรียกเขา
“จางเหล่ย! มานี่หน่อย!”
จางเหล่ยชะงัก ฝีเท้าช้าลง เรียกเขาตอนนี้ทำไมนะ คงไม่ใช่เรื่องที่เขาแอบกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปครั้งก่อนถูกจับได้หรอกนะ
เขาวิ่งเหยาะๆ ไปหาเหอเหลี่ยง ยืนตัวตรง “ครับ! ผู้ช่วยผู้บังคับการ มีอะไรครับ”
เหอเหลี่ยงมองเขาครู่หนึ่ง สีหน้าค่อนข้างแปลก ไม่ใช่สีหน้าแบบจะมาตำหนิ แต่ก็บอกไม่ถูกว่าเป็นแบบไหน
“หัวหน้ากองพันเรียกคุณไปที่ห้องทำงาน”
สมองของจางเหล่ยเกิดเสียงหวีดวาบหนึ่ง
หัวหน้ากองพัน
เขาเป็นแค่พลทหาร เพิ่งเข้าเป็นทหารได้ปีเดียว ไม่เคยเจอหน้าหัวหน้ากองพันอย่างเป็นทางการสักกี่ครั้ง หัวหน้ากองพันเรียกเขาไปที่ห้องทำงาน
“ผู้ช่วย... ผู้ช่วยผู้บังคับการ ผมทำอะไรผิดหรือครับ” จางเหล่ยถามเสียงเบา
เหอเหลี่ยงส่ายหน้า “ไม่ได้ทำอะไรผิด เดี๋ยวไปก็รู้เอง รีบไปเถอะ”
ในใจจางเหล่ยเต้นไม่เป็นจังหวะ เขาวิ่งเหยาะๆ ไปจนถึงตึกสำนักงานของกรมทหาร ในทางเดินเขาดึงเสื้อผ้าให้เข้าที่อย่างแรง แล้วปาดเหงื่อบนผม คิดว่าตัวเองเหงื่อโชกจนเหม็นเข้าไปเจอหัวหน้ากองพันคงไม่ดีเท่าไหร่ แต่หัวหน้ากองพันเรียกแล้วจะไม่ไปก็ไม่ได้
เขายืนสูดลมหายใจเฮือกใหญ่อยู่หน้าประตูห้องทำงาน ยกมือเคาะประตู
“รายงานตัว”
“เข้ามา”
จางเหล่ยผลักประตูเข้าไป เห็นหัวหน้ากองพันลู่เจิงนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน หัวหน้ากองพันดูเหนื่อยล้ากว่าที่เขาคิดไว้ มีรอยคล้ำใต้ตา