หกโมงครึ่งตอนเช้า ฟ้ายังไม่ทันสว่างดี ซ่งชิงหว่านยังไม่ตื่นนอน ก็ถูกมือเล็ก ๆ ตบจนตื่น
"คุณน้า ตื่นได้แล้ว"
ซ่งชิงหว่านลืมตาขึ้นอย่างเลือนลาง เห็นถังเปาแต่งตัวเสร็จแล้ว ยืนอยู่ข้างเตียง ใบหน้าเล็กมีสีหน้าจริงจังอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน
"เป็นอะไรไปจ๊ะลูก ฟ้ายังเช้าอยู่เลย"
"ถังเปาจะร้องเพลง"
ซ่งชิงหว่านตื่นเต็มตาในทันที เธอลุกขึ้นนั่งดูโทรศัพท์ หกโมงสามสิบห้านาที
"ตอนนี้เลยหรือ ยังไม่กินข้าวเช้าก่อนเหรอ"
ถังเปาส่ายหน้า "ร้องก่อน ถังเปากลัวลืม"
"ไม่ลืมหรอกจ๊ะ ก่อนหน้านี้ก็จำได้แม่นไม่ใช่เหรอ"
ถังเปากัดริมฝีปาก ใบหน้าเล็กมีแววร้อนรน "แต่ถังเปาอยากร้องให้เสร็จเร็ว ๆ คุณพ่อกำลังเดินอยู่บนถนน ถังเปาจะให้คุณพ่อรอไม่ได้"
หัวใจของซ่งชิงหว่านอ่อนยวบในทันที เธอก้าวลงจากเตียง จุกผมเล็ก ๆ ให้ถังเปาสองข้าง ล้างหน้าให้
"งั้นคุณน้าขอโทรหาพี่เฉิงเยี่ยนชิวก่อน เธอต้องมาอัดเสียง หนูเอาขนมปังมารองท้องก่อนดีไหม"
"ดี!"
ซ่งชิงหว่านกดเบอร์ของเฉิงเยี่ยนชิว เสียงดังอยู่หลายครั้งกว่าจะรับ
"พี่สะใภ้หรือ" น้ำเสียงของเฉิงเยี่ยนชิวแหบแห้ง ดูออกเลยว่ายังไม่ตื่นนอน
"เยี่ยนชิว ถังเปาจะร้องเพลง เธอมาได้ไหม"
ปลายสายเงียบไปชั่วขณะ ผ่านไปสองวินาทีเฉิงเยี่ยนชิวก็ถาม "กี่เพลง"
ซ่งชิงหว่านมองถังเปาที่กำลังแทะขนมปัง "ไม่รู้สิ เธอบอกว่าอยากร้องให้เสร็จเร็ว ๆ"