บนถนนรอบนอกของป่าไร้ผู้คน รถจี๊ปทหารคันหนึ่งกำลังแล่นไปอย่างขรุขระ
เสิ่นเป่ยชวนเอนหลังพิงเบาะ หลับตาอยู่ เขาผอมมาก เครื่องแบบทหารที่สวมอยู่หลวมโครกราวกับยืมคนอื่นมา โหนกแก้มสูงขึ้น หนวดเคราขึ้นกระเซิง ผมถูกรวบเป็นหางม้าไว้ด้านหลัง ดูยังไงก็ไม่เหมือนนายทหาร
ฉินกังนั่งอยู่เบาะหน้า หันมามองเขาแวบหนึ่ง "หลับแล้วเหรอ"
"ยัง" เสิ่นเป่ยชวนไม่ลืมตา
"งั้นลืมตาแล้วค่อยพูดได้ไหม เหมือนคนตายเลย น่ากลัวชะมัด"
เสิ่นเป่ยชวนกระตุกมุมปากเล็กน้อย ถือว่าได้ยิ้มแล้ว เขาลืมตาขึ้น มองต้นไม้บนภูเขาที่ถอยหลังไปอย่างรวดเร็วนอกหน้าต่างรถ
"อีกไกลแค่ไหน"
"วันนี้ถึงอำเภอ พรุ่งนี้ขึ้นเครื่อง วันมะรืนต่อรถอีกที วันมะเรื่องน่าจะถึงเขตทหารแล้ว รวมทั้งหมดก็ประมาณห้าวันได้"
"ห้าวัน" เสิ่นเป่ยชวนทวนคำ
"ช้าไปเหรอ"
"สามปีก็รอมาแล้ว ห้าวันนี่ไม่ต่างอะไร" เสิ่นเป่ยชวนพูดพลางใช้นิ้วลูบคลำรูปถ่ายบนตักไปด้วย
ฉินกังมองการกระทำของเขาแล้วส่ายหัว
"รูปถ่ายของนายนี่ใกล้จะถูกลนจนขาดแล้วนะ"
"ไม่มีทางขาด" เสิ่นเป่ยชวนก้มลงมองใบหน้าของเด็กทารกในรูป "ตอนถ่ายรูปนี้ เธอเพิ่งได้แปดเดือน เริ่มคลานแล้ว"
"ตอนนี้สามขวบครึ่งแล้วนะ วิ่งทั่วแล้ว เข้าใจไหม"
เสิ่นเป่ยชวนไม่ได้ตอบ เงียบไปครู่หนึ่งถึงถามว่า "เธอหน้าตาเป็นยังไงบ้าง"
ฉินกังว่า "ฉันก็ดูแต่รูป หัวหน้ากองพันลู่ให้ดู เด็กน้อยมัดผมสองจุก ตาโต หน้ากลม ขาวๆ ใสๆ น่ารักดี"
"เหมือนใคร"
"เหมือนนาย หัวหน้ากองพันลู่บอกเหมือนนาย"