เหลี่ยวหนิง บริเวณทะเลด้านเหนือของอ่าวปั๋วไห่
ผู้รับผิดชอบหน่วยประสานการค้นหากองทัพอากาศ ฟางไห่เทา ออกเรือเป็นครั้งที่สองแล้ว ครั้งก่อนตามหาหวังไห่หยาง ครั้งนี้เป้าหมายคือนักบินยุคสงครามเกาหลีคนหนึ่ง — หานอวิ๋นเฟย
"หัวหน้าฟาง ยืนยันพิกัดแล้วครับ อยู่ทะเลด้านหน้าเลย" เสี่ยวหลินช่างเทคนิคชี้จุดบนจอ
ฟางไห่เทามองผิวทะเล วันนี้คลื่นไม่ใหญ่ ทัศนวิสัยใช้ได้ เหมาะแก่การทำงาน
"ปล่อยโดรนใต้น้ำ"
โดรนสำรวจใต้น้ำถูกหย่อนลงทะเล มุ่งหน้าสู่พิกัด ฟางไห่เทาจ้องจอมอนิเตอร์ ภาพใต้ทะเลค่อยๆ ปรากฏ — หินโสโครก พื้นทราย ฝูงปลาที่ว่ายผ่านเป็นครั้งคราว
ผ่านไปราวสี่สิบนาที จู่ๆ ภาพก็ปรากฏโครงร่างโลหะไม่เป็นรูปเป็นร่าง
"หยุด" ฟางไห่เทาขยับเข้าใกล้จอ
นั่นคือซากเครื่องบิน ลำตัวผุกร่อนอย่างหนัก แต่โครงโดยรวมยังดูออกว่าเป็นเครื่องบินขับไล่ ปีกหักไปครึ่งหนึ่ง หางเสียวคดงอเป็นมุมประหลาด ครึ่งลำฝังอยู่ในทรายโคลนก้นทะเล
"ความลึกสามสิบสองเมตร" เสี่ยวหลินรายงานข้อมูล "คงสภาพดีกว่าที่คาด"
ฟางไห่เทาพูดว่า "เห็นห้องนักบินไหม ลองปรับมุมหน่อย"
โดรนดำวนรอบซากครึ่งรอบ เลนส์เล็งไปที่ตำแหน่งห้องนักบิน ฝาครอบห้องนักบินแตกแล้ว แต่โครงเก้าอี้ยังอยู่ บนนั้นมีอะไรบางอย่าง
ไม่ใช่สิ่งของ
แต่เป็นคน
นักบินยังอยู่บนเก้าอี้
ฟางไห่เทาสูดลมหายใจเฮือก จ้องโครงร่างคนที่พร่าเลือนอยู่นานหลายวินาที หมัดกำแน่นขึ้นช้าๆ
เจ็ดสิบสามปีแล้ว คนคนนี้นั่งอยู่ก้นทะเลมาเจ็ดสิบสามปี
"ขอดำน้ำกู้ร่าง" น้ำเสียงฟางไห่เทาราบเรียบ แต่คนข้างๆ เห็นว่าขอบตาเขาแดงก่ำ
ทีมดำน้ำลงน้ำ ระดับนี้ต้องใช้เครื่องมือพิเศษ นักประดาน้ำสองคนใช้เวลาเกือบชั่วโมงถึงแยกกองร่างและเตรียมการกู้สำเร็จ