คืนวันที่ลู่เจิงรวบรวมผลการค้นหาทั้งหมด เขานั่งอยู่คนเดียวในห้องทำงานเป็นเวลานาน
บนโต๊ะมีตารางใหญ่แผ่หนึ่งที่เฉิงเยี่ยนชิวเป็นคนจัดทำ
จนถึงตอนนี้ ถังเปาร้องเพลงไปแล้ว 16 เพลง จำนวนวีรชนผู้พลีชีพที่พบรวมกันเกิน 30 นายแล้ว
เฉินเว่ยกั๋ว ผู้กองจางโส่วอี้กับน้อง ๆ อีก 17 นาย โจวเสี่ยวเหมยกับหลี่เจี้ยนจวินและเพื่อนร่วมรบอีก 3 นาย ผู้บังคับหมวดหลิวกวงหมิง โจวจื้อเฉียง หวังไห่หยาง ซุนหมิง หลี่เถี่ยเซิงกับเพื่อนร่วมงานอีก 4 นาย หลิวต้าหย่ง จ้าวเถี่ยเกิน จางกั๋วตง หม่าเฉียงเหอ
กว่า 30 ชื่อ ครอบคลุมหลายสิบปีนับจากสงครามเกาหลีจนถึงทศวรรษที่ 90
ลู่เจิงมองตารางนี้ พลางสูบบุหรี่มวนแล้วมวนเล่า
ประตูถูกเคาะสองครั้ง เฉิงเยี่ยนชิวเข้ามา
“หัวหน้ากองพัน ยังไม่กลับอีกหรือคะ”
“เธอก็ยังไม่กลับเหมือนกัน”
เฉิงเยี่ยนชิวนั่งลงฝั่งตรงข้าม วางรายงานฉบับหนึ่งบนโต๊ะ “คำสั่งจากข้างบนลงมาแล้วค่ะ”
ลู่เจิงหยิบขึ้นมาอ่าน คำสั่งสั้นมากแต่มีน้ำหนักมหาศาล จัดตั้งคณะทำงานเฉพาะกิจ “เส้นทางกลับบ้านของวีรชน” อย่างเป็นทางการ โดยมีพลโทกู้หย่วนซานเป็นที่ปรึกษา ลู่เจิงเป็นผู้รับผิดชอบปฏิบัติการจริง เขตทหารและเหล่าทัพทุกแห่งให้ความร่วมมือเต็มที่
“นี่เป็นปฏิบัติการระดับชาติแล้วนะคะ” เฉิงเยี่ยนชิวเอ่ย
ลู่เจิงวางคำสั่งลง เคาะขี้บุหรี่ “มันควรเป็นมาตั้งนานแล้ว คนเหล่านี้รอคอยมาหลายสิบปี จะให้พวกเขารอต่อไปอีกไม่ได้แล้ว”