ภารกิจค้นหาที่เฮยหลงเจียงถูกมอบหมายให้เสี่ยวจ้าว
เสี่ยวจ้าวเป็นรุ่นเก๋าของหน่วยค้นหา ติดตามหลินเยว่มาหลายเที่ยว มีประสบการณ์โชกโชน คราวนี้เขาพาลูกน้องอีกสามคนบินไปเฮยหลงเจียง เป้าหมายคือพิกัดที่ตรงกับเพลงที่สิบห้า
ผู้สูญหายชื่อหม่า changhe ทหารลาดตระเวนชายแดนยุคหกสิบ ตอนลาดตระเวนในฤดูหนาวเจอพายุหิมะ ร่างก็หายสาบสูญไป
หน่วยกองกำลังท้องถิ่นช่วยติดต่อคนงานวัยเกษียณจากฟาร์มป่าไม้คนหนึ่ง แซ่หลิว ทุกคนเรียกเขาว่าลุงหลิว
ปีนี้ลุงหลิวอายุหกสิบแปดแล้ว ทำงานในป่านี้มาทั้งชีวิต
“ที่ที่พวกคุณจะไปหาน่ะ ฉันรู้จัก” ลุงหลิวนั่งอยู่บนเบาะหลังของรถจี๊ป คาบไปป์ยาสูบไว้ “ไปทางเหนือประมาณสิบกิโล มีป่าต้นเบิร์ชขาวผืนใหญ่ ในป่ามีแอ่งดินอยู่แห่งหนึ่ง”
เสี่ยวจ้าวถาม “ลุงหลิวรู้จักที่นั่นได้ยังไงครับ”
ลุงหลิวเคาะขี้บุหรี่ “ตอนฉันหนุ่มๆ เคยตัดไม้ในป่า หลงทางเดินเตลิดเข้าไปในแอ่งนั้น เห็นกระดูกขาวๆ กองหนึ่งพิงต้นไม้นั่งอยู่ ข้างๆ มีปืนด้วย”
คนในรถสบตากัน
“เรื่องมันปีไหนครับ”
ลุงหลิวคิดครู่หนึ่ง “ประมาณปีแปดสิบกว่า จำไม่ค่อยได้แล้ว”
“ตอนนั้นลุงแจ้งความหรือเปล่าครับ”
“แจ้งแล้ว” ลุงหลิวสูบยาอีกคำ “บอกหัวหน้าฟาร์มป่าไม้ไป หัวหน้าบอกว่าทางนั้นเป็นเขตทหารดูแล อย่าไปพูดมาก หลังจากนั้นก็ไม่มีใครมาถามฉันอีกเลย”
เสี่ยวจ้าวถอนหายใจในใจ ยุคสมัยนั้นข่าวสารตีบตัน คำพูดของคนงานฟาร์มป่าไม้คนหนึ่ง อาจไม่เคยส่งไปถึงที่ที่ควรไปเลย
รถแล่นมาถึงชายฟาร์มป่าไม้ ก็เข้าไปต่อไม่ได้แล้ว พวกเขาลงรถเปลี่ยนมาใส่ชุดเดินเท้า ลุงหลิวเดินนำหน้าไปก่อน
เดือนกรกฎาคม ป่าเฮยหลงเจียงยุงชุมเป็นพิเศษ บินหึ่งๆ เข้าใส่หน้าคน เสี่ยวจ้าวตบคอตัวเองหลายที เต็มไปด้วยรอยเลือด