ข่าวส่งถึงกองบัญชาการทหาร ทุกคนนั่งไม่ติดที่
ยี่สิบเพลง สามสิบกว่าชีวิตวีรชนผู้พลีชีพ
ตัวเลขนี้วางไว้ในห้องประชุมไหน ก็มากพอจะทำให้คนในนั้นเงียบไปสิบนาที
กู้หย่วนซานนั่งอยู่ปลายสายวิดีโอคอล สีหน้าเคร่งขรึมราวกับแผ่นเหล็ก ตรงหน้าท่านวางตารางสรุปที่เฉิงเยี่ยนชิวเป็นคนทำ เครื่องหมายพิกัด ชื่อ ปี สถานะการค้นหา จดกำกับไว้แน่นขนัด
“ลู่เจิง” กู้หย่วนซานเอ่ยขึ้น
“ครับ”
“ฉันจะถ่ายทอดคำสั่งจากเบื้องบนให้นะ” กู้หย่วนซานหยิบบันทึกข้อความนั้นขึ้นมา “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ให้จัดตั้งชุดปฏิบัติการพิเศษ ‘เส้นทางกลับบ้านของวีรชน’ อย่างเป็นทางการ ฉันเป็นที่ปรึกษา ส่วนนายดูแลงานจริง เขตทหารไหน กองทัพไหน ต้องการคนก็ให้คน ต้องการยุทโธปกรณ์ก็ให้ยุทโธปกรณ์ สนับสนุนเต็มกำลัง”
ลู่เจิงยืนตัวตรง “ทราบครับ”
กู้หย่วนซานวางเอกสารลง มองลู่เจิงผ่านหน้าจอ “เจิงเอ๋ย นายรู้ไหมว่านี่หมายความว่าอย่างไร”
“ทราบครับ” เสียงลู่เจิงทุ้มหนัก “พวกเขารอมาสิบ ๆ ปีแล้ว รอต่อไปไม่ได้แล้ว”
“ไม่ใช่แค่นั้น” กู้หย่วนซานว่า “ฉันหมายถึงถังเปา ตั้งแต่วันนี้ไป ระดับความปลอดภัยของเด็กคนนี้ต้องยกระดับขึ้นสูงสุด สิ่งที่อยู่ในหัวของเด็กคนนี้ มันระดับชาติเลยนะ”
ลู่เจิงพยักหน้า “จัดคนจากฝ่ายอารักขาไว้แล้ว ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงไม่มีขาด”
“ไม่พอ” กู้หย่วนซานส่ายหน้า “นายต้องให้สิ่งแวดล้อมการเติบโตที่ปกติกับเธอด้วย เธอเพิ่งสามขวบครึ่ง ลู่เจิง อย่ามองเธอเป็นแค่ภารกิจ เธอคือเด็กคนหนึ่งนะ”
ลู่เจิงชะงักไปครู่หนึ่ง
กู้หย่วนซานถอนหายใจ “ปีนั้นเป่ยชวนเอาพิกัดมาสอนเธอ เพราะหมดหนทางแล้ว แต่ตอนนี้เธออยู่กับนาย นายต้องให้เธอโตมาเหมือนเด็กปกติ เรื่องร้องเพลงอย่าไปเร่ง อยากร้องก็ร้อง ไม่อยากร้องก็ไปเล่น เข้าใจไหม”