วันที่ 1 กันยายน
ถังเปาสวมชุดนักเรียนตัวใหม่ยืนอยู่หน้าประตูโรงเรียนมัธยมลูกหลานทหาร สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ
ชุดนักเรียนเป็นสีน้ำเงินเข้ม คอเสื้อมีเส้นสีทองสองเส้นบาง ๆ มองแล้วดูเท่ไม่น้อย
เสิ่นเป่ยชวนยืนอยู่ข้าง ๆ ถือกระปุกน้ำและถุงของใช้ส่วนตัวให้ มองเธอที่ยืนนิ่ง ๆ อยู่ตรงนั้น: "เข้าไปสิ ยืนอยู่นั่นทำไม?"
"ขอฉันสัมผัสบรรยากาศหน่อย"
"สัมผัสอะไร?"
"สัมผัสวินาทีแรกของช่วงชีวิตใหม่ไงล่ะ"
เสิ่นเป่ยชวนอดหัวเราะไม่ได้: "ได้ ได้ สัมผัสเสร็จยัง?"
"เสร็จแล้ว ไป!"
ถังเปาก้าวเท้าเดินเข้าไป ก้าวใหญ่ ๆ
โรงเรียนมัธยมลูกหลานทหารกว้างกว่าโรงเรียนประถมของเธอเป็นเท่าตัว สนามวิ่งเป็นลู่มาตรฐาน 400 เมตร ข้าง ๆ ยังมีลานฝึกอุปกรณ์โดยเฉพาะ อีกด้วย อาคารเรียนเป็นตึกสี่ชั้นสีเทาขาว หน้าตึกมีก้อนหินก้อนหนึ่ง สลักอักษรคำขวัญประจำโรงเรียนไว้ว่า: "ความภักดี ความมุ่งมั่น การพึ่งพาตนเอง"
ถังเปามองคำขวัญแล้วมุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
ระหว่างทางเดินผ่าน มีนักเรียนชั้นสูงหลายคนวิ่งอยู่บนลู่ ฝีเท้าเป็นจังหวะพร้อมเพรียง
"พ่อ เขาวิ่งตอนนี้เลยเหรอ วันนี้ไม่ใช่วันเปิดเทอมวันแรกหรือ?"
"นั่นเป็นชั้นมัธยมปลาย เขาฝึกซ้อมอยู่ที่โรงเรียนช่วงปิดเทอมฤดูร้อน"
"เท่จัง"
ดวงตาของถังเปาเป็นประกายวาววับ
พอเจอห้องเรียน ม.1/3 แล้ว เสิ่นเป่ยชวนช่วยเธอวางของให้เรียบร้อย ยืนอยู่หน้าประตูไม่เข้าไป
"เอาล่ะพ่อ พ่อกลับได้แล้ว"
"ไม่ต้องให้พ่อจัดการเรื่อง..."
"พ่อ! ฉันสิบเอ็ดแล้ว! พ่อกลับไปเถอะ!"
เสิ่นเป่ยชวนถูกเธอผลักออกไปข้างนอก หันกลับมามองนักเรียนในห้องที่กำลังหาที่นั่งอยู่ เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง: "ตอนเที่ยงไปโรงอาหารกินข้าว อย่าออมเงิน อยากกินอะไรก็กิน"