คืนสุดท้ายของการเดินทาง ถังเปากับเสิ่นเป่ยชวนเก็บสัมภาระในห้องพักโรงแรม
ถังเปาหยิบแม่เหล็กติดตู้เย็นที่ซื้อมาหลายอันยัดใส่ช่องข้างกระเป๋า พลางฮัมเพลงไม่รู้ว่าทำนองอะไร
มือถือของเสิ่นเป่ยชวนดังขึ้น
เขามองดูเบอร์โทรที่โชว์ คิ้วขมวดเล็กน้อย
"ผู้บัญชาการฟาง?"
มือของถังเปาชะงัก เธอเงยหน้ามองเขา
เสียงของฟางไห่เทาที่ปลายสายเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่กลั้นไว้ไม่อยู่: "เป่ยชวน ระยะแรกที่มิตจินาเสร็จสิ้นแล้ว"
"สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง?"
"หนึ่งร้อยสี่สิบเจ็ดร่าง"
นิ้วของเสิ่นเป่ยชวนที่กำมือถืออยู่เกร็งขึ้น
"เท่าไหร่นะ?"
"หนึ่งร้อยสี่สิบเจ็ดร่างที่ยืนยันแล้ว เป่ยชวน มากกว่าที่เราคาดไว้ถึงสามเท่า"
เสิ่นเป่ยชวนเงียบไป ลมหายใจดังถี่อย่างเห็นได้ชัด
ฟางไห่เทาพูดต่อ: "ร่างหลายร่างมีของใช้ส่วนตัวอยู่ข้างๆ เช่น กระติกน้ำ ปากกา เศษจดหมายบ้าน รูปถ่าย มีร่างหนึ่งที่ด้านในหมวกเหล็กสลักบ้านเกิดและชื่อไว้ ชัดเจนมาก"
"ยืนยันตัวตนได้กี่คน?"
"เบื้องต้นยืนยันได้ประมาณสามสิบคน ที่เหลือต้องตรวจดีเอ็นเอเทียบและศึกษาของติดตัว แต่เป่ยชวน นี่แค่จุดเดียวที่มิตจินา พื้นที่ที่เราสำรวจยังมีจุดรวมคล้ายๆ กันอีกอย่างน้อยสี่ห้าจุดที่ยังไม่ได้ขุด"
เสิ่นเป่ยชวนหลับตาลงครู่หนึ่ง
หนึ่งร้อยสี่สิบเจ็ด
จุดเดียวก็หนึ่งร้อยสี่สิบเจ็ดแล้ว
"สภาพร่างเป็นยังไงบ้าง?"
"แปดสิบปีแล้ว กระดูกผุกร่อนหนัก แต่ความชื้นในป่าชื้นกลับทำให้ของบางอย่างยังอยู่ในสภาพดี มีจดหมายบ้านสองสามฉบับที่ลายมือส่วนใหญ่เลือนราง แต่ยังพออ่านบางส่วนได้ มีนาฬิกาพกเงินเรือนหนึ่ง ฝาหลังมีตัวหนังสือสลักไว้"