วันที่กู้หย่วนซานจากไปเป็นวันที่ฟ้าใส
เสิ่นเป่ยชวนได้รับโทรศัพท์ตอนที่กำลังประชุมอยู่ในห้องทำงาน น้ำเสียงของลู่เจิงราบเรียบมาก แต่เสิ่นเป่ยชวนฟังปุ๊บก็รู้ทันที
“เมื่อไหร่ครับ”
“เช้านี้ตอนตีห้าสิบเจ็ดนาที จากไปอย่างสงบ ไม่ทรมาน”
เสิ่นเป่ยชวนกำโทรศัพท์แล้วลุกขึ้นยืน ทุกคนในห้องประชุมมองมาที่เขา เขาพูดว่า “ทราบแล้ว” แล้ววางสาย จากนั้นหันไปบอกเฉิงเยี่ยนชิวว่า “คุณดำเนินการต่อนะ ผมมีธุระ”
เฉิงเยี่ยนชิวมองเขาแวบหนึ่ง ไม่ถามอะไร พยักหน้า
เสิ่นเป่ยชวนออกจากตึกสำนักงาน มายืนนิ่งอยู่ที่ระเบียงทางเดินสักพักใหญ่
เขารู้ว่าวันนี้จะต้องมาถึง สัปดาห์ที่แล้วกู้หย่วนซานเริ่มปฏิเสธอาหารแล้ว บอกกับพยาบาลว่า “อย่าวุ่นวายเลย” หมอคุยกับญาติแล้วว่าคงอยู่ได้แค่วันสองวันนี้
แต่พอถึงช่วงเวลานี้จริง ๆ เขาก็ยังรู้สึกอึดอัดหน้าอกจนหายใจไม่ออก
เขาขับรถไปโรงพยาบาล
กู้หมิงมาแล้ว ยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องผู้ป่วย ขอบตาแดง พอเห็นเสิ่นเป่ยชวนมาก็เรียก “พี่เป่ยชวน”
“จากไปได้ยังไง”
“หลับไปเลยครับ พยาบาลไปดูตอนเช้ามืดถึงเจอ สีหน้าสงบมากเหมือนนอนหลับอยู่”
เสิ่นเป่ยชวนพยักหน้า ดันประตูเข้าไป
กู้หย่วนซานนอนอยู่บนเตียง ผ้าห่มคลุมเรียบร้อย ใบหน้าดูสงบจริง ๆ ไม่มีร่องรอยความทุกข์ทรมาน มุมปากมีรอยยกขึ้นนิด ๆ ด้วยซ้ำ
เสิ่นเป่ยชวนยืนอยู่ข้างเตียงนานมาก
เขานึกถึงประโยคสุดท้ายที่กู้หย่วนซานพูดกับเขาเมื่อสัปดาห์ก่อน “เป่ยชวน อย่าหยุด”