วันเวลาไหลผ่านไปดั่งสายน้ำ
หลังจากกู้หย่วนซานจากไป เสิ่นเป่ยชวนหม่นหมองอยู่พักหนึ่ง แต่ไม่นานก็ปรับตัวได้ เพราะถังเปาไม่ยอมให้เขาไม่มีความสุข
“พ่อขมวดคิ้วอีกแล้ว!” ทุกครั้งที่ถังเปาจับได้ว่าเขาเหม่อลอย เธอจะเข้ามาใกล้ ใช้มือน้อย ๆ ดันมุมปากเขาให้ยกขึ้น “ยิ้ม! ยิ้มหน่อยสิ!”
เสิ่นเป่ยชวนเอ็นดูเธอจนขัดไม่ได้ ทำได้แค่ยิ้ม
เวลาผ่านไปเร็วมาก ชั่วพริบตาถังเปาก็อายุหกขวบแล้ว
หนึ่งสัปดาห์ก่อนวันเกิด เสิ่นเป่ยชวนเริ่มเตรียมการอย่างลับ ๆ
เขาถามซ่งชิงหว่านว่า “เด็กหญิงอายุหกขวบชอบงานวันเกิดแบบไหน”
ซ่งชิงหว่านมองเขาคราหนึ่ง “ถามฉันเนี่ยนะ? ลูกสาวตัวเองไม่รู้จักหรือไง”
“ฉันไม่รู้จริง ๆ วันเกิดก่อน ๆ ของเธอเคยจัดที่สถานสงเคราะห์ ไม่มีโอกาสดี ๆ ฉันอยากจัดงานที่สมเกียรติให้เธอสักครั้ง”
ซ่งชิงหว่านยิ้ม “ได้ ฉันช่วยเอง เธอรับผิดชอบเค้กกับลูกโป่ง ฉันจัดการเรื่องตกแต่งสถานที่กับเชิญแขก”
“ฉันทำเค้กเอง”
ซ่งชิงหว่านตาโต “เธอทำ? เธอทำเป็นเหรอ?”
“ในเน็ตมีสอน”
“เอาจริงดิ”
“ฉันมาจากหน่วยรบพิเศษนะ แค่ทำเค้กจะทำให้ฉันลำบากได้เหรอ”
ซ่งชิงหว่านนึกภาพตาม กลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่ “เออ งั้นก็ทำ ทำไม่ดีอย่ามาโทษว่าฉันไม่เตือนแล้วกัน”