กู้หย่วนซานเข้าโรงพยาบาล
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา เช้ามืดของวันนั้นเขาไอเป็นเลือด คุณอาเอ๋อตกใจจนต้องเรียกรถพยาบาลฉุกเฉิน ส่งตรงไปที่โรงพยาบาลเขตทหาร
เสิ่นเป่ยชวนได้รับโทรศัพท์ตอนที่เพิ่งไปส่งถังเปาที่โรงเรียน
เขายืนนิ่งอยู่หน้าโรงเรียนอยู่สองวินาที จากนั้นก็หันหลังวิ่งไปโรงพยาบาลทันที
ตอนไปถึง ลู่เจิงก็อยู่ที่นั่นแล้ว ยืนอยู่หน้าห้องผู้ป่วยพูดคุยกับหมอประจำตัว
“อาการเป็นยังไงบ้าง” เสิ่นเป่ยชวนเดินเข้าไปถาม
ลู่เจิงมองเขาปราดหนึ่ง สีหน้าไม่ค่อยดี “ปอดติดเชื้อแถมหัวใจเริ่มอ่อนแรง อายุมากแล้ว อวัยวะต่าง ๆ กำลังเสื่อมถอยลงเรื่อย ๆ”
“รักษาได้ไหม”
“ควบคุมการติดเชื้อยังพอได้ แต่...” ลู่เจิงหยุดไปนิดหนึ่ง “ปัญหาที่ต้นตอมันแก้ไม่ได้ สิ่งที่อยู่ในปอดนั่นมันโตขึ้นเรื่อย ๆ”
เสิ่นเป่ยชวนกำหมัดแน่น “ผมเข้าไปดูหน่อย”
เปิดประตูเข้าไป กู้หย่วนซานนอนอยู่บนเตียงคนไข้ สายออกซิเจนเสียบอยู่ในจมูก ใบหน้าซีดเซียว แต่เขายังรู้ตัวอยู่ เห็นเสิ่นเป่ยชวนเข้ามาก็ยิ้ม
“มาแล้วเหรอ”
“ท่านกู้ เป็นยังไงบ้างครับ”
“ยังไม่ตายง่าย ๆ หรอก” เสียงกู้หย่วนซานอ่อนแรงกว่าครั้งก่อนมาก แต่ยังเปี่ยมไปด้วยจิตวิญญาณ “ก็แค่ไอเป็นเลือดนิดหน่อย ทำเอาคุณอาคนนั้นตกอกตกใจไปใหญ่”
“ท่านอย่ามองข้ามนะครับ รักษาตัวให้ดี”
“รักษาอยู่นี่ไง” กู้หย่วนซานโบกมือ ชี้ไปที่เก้าอี้ข้างเตียง “นั่งสิ”
เสิ่นเป่ยชวนนั่งลง
กู้หย่วนซานหันมามองเขา “ถังเปาล่ะ ไปโรงเรียนแล้วหรือ”
“ครับ เพิ่งไปส่ง”
“ดี อย่าให้เรื่องของฉันไปรบกวนเวลาของหนู”
“ไม่หรอกครับ”
ทั้งสองคนเงียบไปสักพัก เสียงเครื่องวัดการเต้นของหัวใจดังติ๊ด ๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ
จู่ ๆ กู้หย่วนซานก็พูดขึ้น “เป่ยชวน เรื่องที่บอกไว้ครั้งก่อน ช่วยฉันจำไว้ด้วย”