เฉิงเยี่ยนชิวไม่ได้นอนมาสามวันติดแล้ว
เธอขังตัวเองอยู่ในห้องเก็บเอกสาร กองแฟ้มคดีจากหลายยุคหลายสมัยตั้งตรงหน้า ผนังห้องเต็มไปด้วยกระดาษโน้ตและเส้นเวลา
ตีสอง เธอขยี้ตาที่ล้าแปลบ ก่อนจะร้อยเรียงเบาะแสสุดท้ายจนเข้ารูปเข้ารอย
เธอหยิบโทรศัพท์กดหาลู่เจิง
“หัวหน้ากองพันคะ มาที่นี่หน่อย หนูเข้าใจแล้ว”
ลู่เจิงมาถึงตอนฟ้ายังไม่สาง เฉิงเยี่ยนชิวยืนอยู่หน้ากระดานไวท์บอร์ด รอบตาคล้ำเป็นหมีแพนด้า ในมือกำปากกาเมจิก
“เจออะไรเหรอ” ลู่เจิงยื่นกาแฟให้แก้วหนึ่ง
เฉิงเยี่ยนชิวรับมาแล้วยกกรอกปาก ชี้ไปที่ไวท์บอร์ด “หัวหน้ากองพันคะ ตลอดสามปีที่ผ่านมา ผู้พันเสิ่นทำเรื่องยิ่งใหญ่กว่าที่เราคิดกันไว้มาก”
ลู่เจิงขมวดคิ้ว “หมายความว่ายังไง”
“ปฏิบัติการ ‘เส้นทางกลับบ้าน’ มีเป้าหมายค้นหาอย่างเป็นทางการทั้งหมดสิบสองคน ใช่ไหมคะ”
“ใช่”
“แต่ถังเปาร้องเพลงได้สามสิบหกเพลง สามสิบหกพิกัด มันเกินขอบเขตของปฏิบัติการ ‘เส้นทางกลับบ้าน’ ไปมาก”
ลู่เจิงพยักหน้า เรื่องนี้พวกเขาสังเกตเห็นตั้งแต่ก่อนหน้าแล้ว
เฉิงเยี่ยนชิวใช้ปากกาลากเส้นบนไวท์บอร์ด “หนูตรวจสอบผู้สูญหายที่ตรงกับสามสิบหกพิกัดนี้ ครอบคลุมตั้งแต่สงครามเกาหลียันยุค 90 เป็นเวลาห้าสิบปี ในจำนวนนี้ บางคนอยู่ในรายชื่อวีรชนที่ทางการประกาศให้ตามหา แต่มีส่วนหนึ่ง…”