ถังเปาเป็นไข้
ตอนสามทุ่มกว่า ซ่งชิงหว่านกล่อมเธอนอนก็รู้สึกผิดสังเกต ใบหน้าเล็ก ๆ ของถังเปาแดงเรื่อ หน้าผากร้อนจนน่าตกใจ
ซ่งชิงหว่านรีบหยิบเทอร์โมมิเตอร์มาวัด ได้สามสิบเก้าจุดสององศา
“ถังเปา? ถังเปา ได้ยินเสียงป้าไหมจ๊ะ?”
ถังเปาสะลึมสะลือ ริมฝีปากขยับเล็กน้อยแต่ไม่ลืมตา
ซ่งชิงหว่านตกใจจนมือสั่น เธออุ้มถังเปาขึ้นแล้ววิ่งออกไปข้างนอก แม้แต่เสื้อคลุมก็ไม่ทันเปลี่ยน
โรงพยาบาลเขตทหารอยู่ไม่ไกลจากเขตที่พัก วิ่งไปห้านาทีก็ถึง ตอนที่ซ่งชิงหว่านอุ้มถังเปาพุ่งเข้าไปในห้องฉุกเฉิน พยาบาลที่เข้าเวรตกใจสุดขีด
“หมอซ่ง? เกิดอะไรขึ้นคะ?”
“เด็กเป็นไข้ สามสิบเก้ากว่าองศา เรียกหมอจางเร็ว!”
หมอจางแผนกกุมารเวชรีบมาถึงอย่างรวดเร็ว คุณหมอวัยห้าสิบกว่า สวมแว่นสายตายาว
เขาจับหน้าผากถังเปา ดูในลำคอ กดท้องเบา ๆ
“ต่อมทอนซิลอักเสบ คอบวมแดงหมดแล้ว ช่วงนี้โดนความเย็นหรือเปล่า?”
ซ่งชิงหว่านตอบ “สองวันก่อนอุณหภูมิลดลง ผ้าห่มคงไม่เรียบร้อย…”
“ไม่มีอะไรมาก ฉีดยาลดไข้เข็มหนึ่ง แล้วให้น้ำเกลือ” หมอจางปลอบเธอ “คุณอย่ากังวลเกินไป เด็กเป็นไข้เป็นเรื่องปกติมาก”
ซ่งชิงหว่านพยักหน้า แต่มือยังคงสั่น
ฉีดยาลดไข้แล้ว ถังเปาส่งเสียงอือในลำคอ คิ้วเล็ก ๆ ขมวด แต่ไม่ตื่น ตอนพยาบาลมาใส่เข็มสำหรับสายน้ำเกลือ ถังเปาถึงได้ร้องไห้ในที่สุด เสียงอืออิงเบา ๆ แต่ร้องแบบไม่มีแรง