ลู่เจิงไปแจ้งครอบครัวของหวังไห่หยางด้วยตัวเอง
หลินเสี่ยวม่าน ภรรยาของหวังไห่หยางอาศัยอยู่ที่เวยไห่ ซานตง เมืองเล็ก ๆ ริมทะเล ลู่เจิงพาโจวหมิงขับรถนานกว่าสิบชั่วโมงถึงจะถึง
ไปถึงตอนบ่ายสามกว่า พระอาทิตย์กำลังร้อน
บ้านของหลินเสี่ยวม่านอยู่ชั้นสามของตึกเก่า ตรงทางเดินหลอดไฟเสียไปครึ่งหนึ่ง ผนังก็ลอกหมดแล้ว
ลู่เจิงยืนอยู่หน้าประตู สูดหายใจลึก ๆ ยกมือเคาะประตู
คนเปิดเป็นผู้หญิงวัยกลางคน มัดผมเรียบร้อยไว้ข้างหลัง มีผ้ากันเปื้อน มือยังมีแป้งติดอยู่ อายุสี่สิบห้า แต่ดูเหมือนห้าสิบกว่า หางตามีรอยย่นลึก แต่ดวงตาดูสดใส
เธอเห็นเครื่องแบบทหารบนตัวลู่เจิง มือก็หยุดค้าง แป้งร่วงลงมาเป็นเส้น
“พวกคุณคือ...”
“ซ้อ ผมคือลู่เจิง หัวหน้ากองพันกองพลปฏิบัติการพิเศษ เขตทหารเอ เข้าไปคุยข้างในได้ไหมครับ”
หลินเสี่ยวม่านไม่ขยับ ยืนอยู่ตรงประตู จ้องหน้าลู่เจิงเขม็ง
“เรื่องของไห่หยางใช่ไหม”
ลู่เจิงพยักหน้า
หลินเสี่ยวม่านเม้มปาก แล้วขยับตัวหลีกทาง “เข้ามาเถอะ”
ห้องนั่งเล่นไม่ใหญ่ จัดเก็บสะอาดเรียบร้อย ลู่เจิงเห็นรูปถ่ายบนผนังตั้งแต่ก้าวเข้ามา เป็นชายหนุ่มในเครื่องแบบกองทัพเรือ คิ้วหนาตาโต ยิ้มสดใสเป็นพิเศษ