จางเหล่ยยืนอยู่ในตู้รถบรรทุกทหาร อ้อมแขนกอดหีบศพใบหนึ่ง
ไม่ใหญ่ ทำจากไม้ คลุมด้วยธงชาติ
ตั้งแต่ก้าวขึ้นรถ เขาก็ไม่เคยคลายมือเลย
หลินเยว่ยืนอยู่ข้าง ๆ บอกให้เขานั่งพักสองครั้ง จางเหล่ยส่ายหน้า
“ผมยืน ปู่ทวดของผมนอนอยู่ในนี้มาเจ็ดสิบสามปีแล้ว ผมยืนแป๊บเดียวจะเป็นอะไรไป”
หลินเยว่ไม่พูดอะไรอีก
ขบวนรถมีทั้งหมดหกคันบรรทุกทหาร สิบแปดหีบศพ สิบแปดผืนธงชาติ บนรถแต่ละคันมีทหารจากหน่วยค้นหาคอยเฝ้าอยู่ นั่งตัวตรง
จางเหล่ยก้มลงมองหีบศพในอ้อมแขน สีแดงของธงชาติสะท้อนบนใบหน้าเขา
เขาพูดเสียงเบา เบาจนได้ยินเพียงลำพัง
“ปู่ทวดครับ ผมจางเหล่ย ผมเป็นเหลนของคุณ”
“แม่ผมชื่อจางเหม่ยหลาน พ่อผมชื่อจางเจี้ยนจวิน ปู่ผมชื่อจางเจี้ยนกั๋ว ลูกชายที่ยังไม่ทันเกิดของคุณไงครับ”
“ตอนคุณจากไป ปู่ผมยังอยู่ในท้องคุณยายทวด คุณยายทวดเลี้ยงเขามาคนเดียว”
“ตอนคุณยายทวดจากไป ผมยังเด็ก แต่ผมจำได้ว่าแกบอกผมว่า ปู่ทวดของคุณน่ะเป็นคนที่เก่งที่สุด”
“ผมเชื่อ”
จางเหล่ยสูดจมูก ซบหน้าลงกับหีบศพ
“ปู่ทวดครับ ผมมารับคุณแล้ว กลับบ้านเรากัน”
ทหารเก๋าคนหนึ่งในหน่วยค้นหาที่อยู่ข้าง ๆ ได้ยิน ก็เบือนหน้าหนี เม้มปากแน่น