เฉิงเยี่ยนชิวไม่รู้ว่าตัวเองคุกเข่าอยู่ริมแผ่นน้ำแข็งนานแค่ไหน
หัวเข่าชาไปนานแล้ว แต่เธอก็ไม่อยากลุกขึ้น
เธอมองคนสองคนใต้แผ่นน้ำแข็งอยู่อย่างนั้น
หลี่เจี้ยนจวินกอดโจวเสี่ยวเหมยไว้ในอ้อมแขนแนบอก แขนทั้งสองข้างรัดไว้ราวกับกุญแจตาย หลังของเขาเผชิญกับทิศทางลมหิมะโดยตรง หกสิบสองปีแห่งการแช่แข็งทำให้พวกเขาคงอยู่ในท่านี้ ไม่เคยพรากจากกันอีกเลย
จ้าวกังทำงานเงียบ ๆ อยู่ข้าง ๆ ใช้น้ำอุ่นละลายชั้นน้ำแข็งรอบ ๆ ทีละน้อย ขยายพื้นที่เคลียร์ให้กว้างขึ้น
เขาทำงานค้นหาบนที่ราบสูงมากว่าสิบปี ผ่านมาหมดทุกสภาพการณ์ แต่ตอนนี้เขาก็ไม่พูดอะไร
ผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมง เสี่ยวจางวิ่งกลับมาจากทิศตะวันออก เหนื่อยหอบจนเสียงขาดช่วง “หัวหน้าจ้าว! เจอแล้ว! ห่างไปสามสิบเมตรทางตะวันออก มีร่างผู้เสียชีวิตสองร่าง ถูกแช่แข็งอยู่ใต้ผิวน้ำแข็งตื้น ๆ!”
หล่าหม่ารีบตามมาจากทิศเหนือ เสียงดังมาพร้อมกัน “ห้าสิบเมตรทางเหนือ ยังมีอีกหนึ่งร่าง! เป็นชุดทหารเหมือนกัน!”
จ้าวกังเงยหน้าขึ้น “ห้าคน ครบแล้ว”
เฉิงเยี่ยนชิวถึงลุกขึ้น
ขาเธอชาไปหมด พยายามลุกสองครั้งเกือบล้ม จ้าวกังไวกว่า ยื่นมือมาพยุงเธอไว้
“อย่าให้ขาพิการไปเสียก่อน”
“ไม่เป็นไร” เฉิงเยี่ยนชิวขยับหัวเข่าเล็กน้อย “ไป ดูอีกสามคน”
ร่างผู้เสียชีวิตสองร่างทางตะวันออกอยู่ใกล้กันมาก อยู่ในท่านอนตะแคง คล้ายกับว่าเอนกายพิงกันและกันก่อนนั่งล้มลงในตอนสุดท้าย ดูจากรูปร่างแล้ว หนึ่งใหญ่หนึ่งเล็ก ร่างที่ใหญ่กว่าคงเป็นจางต้าซานหรือหวังเที่ยหนิว ร่างเล็กนั้นอาจเป็นซุนเสี่ยวหู่
ร่างผู้เสียชีวิตเดี่ยวทางทิศเหนืออยู่ในท่านั่งพิงก้อนหินใหญ่ ในมือกำไรเฟิลไว้แน่น จ้าวกังนั่งยอง ๆ ตรวจดู “คนนี้หันหน้าไปทางทิศใต้ น่าจะคอยยามหรือไม่ก็เฝ้าระวังอยู่”