วันที่สามหลังจากเฉิงเยี่ยนชิวกลับมาจากที่ราบสูง ลู่เจิงก็จัดการทุกอย่างเรียบร้อย
โจวฮุ่ยหลานสาวของโจวเสี่ยวเหมย วัยหกสิบห้าปี เดินทางมาจากบ้านเกิดที่เสฉวน หลี่เจี้ยนเซ่อ น้องชายของหลี่เจี้ยนจวิน วัยเจ็ดสิบปี มาจากเหอเป่ย
ผู้เฒ่าทั้งสองมาถึงในบ่ายวันเดียวกัน
โจวฮุ่ยมาก่อน ตัวเล็กผอมบาง ผมขาวโพลนทั้งศีรษะ สวมเสื้อนอกสีกรมท่าที่ซักจนซีดเก่า เธอยืนอยู่ที่หน้าประตูค่าย ในมือกำถุงผ้าแน่น สายตามองไปทั่ว
ลู่เจิงไปรับด้วยตัวเอง
"คุณคือสหายโจวฮุ่ยใช่ไหม"
โจวฮุ่ยพยักหน้า ริมฝีปากสั่นระริก "ป้าของฉัน... หาเจอจริง ๆ หรือคะ"
ลู่เจิงตอบ "หาเจอแล้วครับ"
โจวฮุ่ยไม่ได้พูดอะไร ยืนอยู่ตรงนั้น น้ำตาร่วงลงมาทันที เธอไม่แม้แต่จะปาด ปล่อยให้น้ำตาไหล พยักหน้าอย่างเดียว
"ก่อนแม่ฉันสิ้นลม แม่บอกว่า ความเสียใจที่สุดในชีวิตของป้าคือไม่ได้แต่งงานกับลุงเจี้ยนจวินของหนู แม่ให้หนูรอข่าวให้ได้" เสียงของโจวฮุ่ยแตกพร่า "หนูรอมากว่ายี่สิบปีแล้ว แม่หนูไม่ทันได้รอ แต่หนูมาถึงวันนี้แล้ว"
ตอนที่ลู่เจิงพาเธอเดินเข้าไปข้างใน รถของหลี่เจี้ยนเซ่อก็มาถึงพอดี
หลี่เจี้ยนเซ่อสูงกว่าโจวฮุ่ยครึ่งศีรษะ แต่หลังค่อมแล้ว เวลาเดินก็สั่นเล็กน้อย เขาใส่ชุดซุนยัตเซ็นสะอาดสะอ้าน ผมหวีเรียบร้อย ดูเหมือนตั้งใจตกแต่งมา
ประโยคแรกหลังจากลงจากรถ เขาถามว่า "พี่ชายผมอยู่ไหน"
ลู่เจิงบอก "อยู่ข้างใน จัดการเรียบร้อยแล้วครับ"
หลี่เจี้ยนเซ่อเร่งฝีเท้าไปสองก้าว แล้วหยุดกึก
เขาเห็นโจวฮุ่ย
ผู้เฒ่าทั้งสองมองตากันไม่กี่วินาที
"นี่เธอคือ... หลานสาวของเสี่ยวเหมยหรือ" หลี่เจี้ยนเซ่อเอ่ยก่อน
โจวฮุ่ยตะลึงไปครู่หนึ่ง "ท่านคือลุงหลี่น้องชายของลุงเจี้ยนจวินหรือคะ"