เดือนมิถุนายน
ร้อนจะตาย
หน้ารั้วสนามสอบมีผู้ปกครองยืนแน่นขนัด ทุกคนดูเครียดกว่าผู้สอบซะอีก มีแม่บางคนนั่งสวดมนต์ พ่อบางคนเดินไปเดินมา คุณยายบางคนยกน้ำถั่วเขียวมายืนรอตั้งแต่เช้าจรดเย็น
เสิ่นเป่ยชวนพิงรถอยู่ข้าง ๆ มือถือขวดน้ำ สีหน้าเรียบเฉยเหมือนมาเดินเล่น
ผู้ปกครองข้าง ๆ เดินเข้ามา: “นี่ ลูกคุณก็สอบวันนี้เหรอ?”
“ครับ”
“เครียดไหม?”
เสิ่นเป่ยชวนคิดอยู่นิดหนึ่ง: “ก็โอเค”
ผู้ปกครองคนนั้นเบิกตากว้าง: “โอเคเหรอ? คุณใจใหญ่จริง ๆ เมื่อคืนผมไม่ได้นอนทั้งคืน เครียดกว่าตอนสอบเข้ามหาวิทยาลัยของตัวเองอีก”
เสิ่นเป่ยชวนยิ้มแล้วไม่ตอบ
เขาไม่ได้ไม่เครียด แค่รู้ว่าความเครียดไม่มีประโยชน์
เด็กถังเปา เธอผ่านอะไรมาบ้างแล้วตั้งแต่เด็ก อายุสามขวบครึ่งยังกล้าเดินเข้าไปร้องเพลงในลานเขตทหารคนเดียว แค่สอบเข้ามัธยมปลายจะอะไรนักหนา
วันแรกสอบเสร็จ ถังเปาเดินออกจากสนามสอบ กระเป๋าโยนพาดบ่า โบกมือให้เสิ่นเป่ยชวน
เสิ่นเป่ยชวนรับกระเป๋าเธอ: “ไปเถอะ กลับบ้าน”