ไม่นานมานี้ มีวิดีโอหนึ่งดังระเบิดบนอินเทอร์เน็ต
ดังแบบสุดจะบรรยาย
ยอดวิวทะลุร้อยล้าน ความคิดเห็นหลักแสน แฮชแท็กติดเทรนด์สามวัน
ชื่อวิดีโอว่า "จากมือเล็ก ๆ สองข้าง สู่ชื่อหนึ่งพันชื่อ"
เนื้อหาจริง ๆ แล้วเรียบง่าย มีคนตัดภาพจากสารคดีเมื่อหลายปีก่อนออกมา ภาพนั้นเป็นมือเล็ก ๆ สองข้างกำลังวาดรูปบนกระดาษ วาดคนตัวเล็ก ๆ หลายคนอย่างไม่เป็นระเบียบ ข้าง ๆ เขียนว่า "พี่ ๆ กลับบ้านแล้ว" ตัวหนังสือก็เอียง ๆ เบี้ยว ๆ
จากนั้นภาพก็ตัดไปที่พิธีต้อนรับร่างวีรชนกองทัพบุกไกลกลับประเทศในปีนี้ โลงศพสี่สิบสามโลงที่คลุมด้วยธงชาติเคลื่อนผ่านประตูประเทศ เหล่าทหารยืนเรียงแถวทำความเคารพ ประชาชนร้องไห้ตะโกนว่า "ยินดีต้อนรับกลับบ้าน"
สองภาพสลับกันไปมา มือเล็ก ๆ วาดรูป โลงศพกลับประเทศ มือเล็ก ๆ วาดรูป ผู้สูงอายุถือภาพถ่ายผู้วายชนม์ มือเล็ก ๆ วาดรูป ชายชราวัยเก้าสิบสี่ปีตะโกนเรียกพ่อขึ้นฟ้า
เพลงประกอบเป็นเปียโนชิ้นหนึ่งที่เงียบสงบมาก ไม่มีเสียงบรรยาย ไม่มีคำอธิบาย
แต่ทุกคนที่ดูต่างก็ร้องไห้
คอมเมนต์ระเบิดเป็นโกลาหล
"มือเล็ก ๆ นั่นเป็นของใคร?"
"ในสารคดีไม่ได้บอกชื่อ มีแต่บอกว่าเป็นลูกสาวของทหารคนหนึ่ง"