เฉิงเยี่ยนชิวมาถึงเร็วกว่าที่ถังเปาตื่นเสียอีก
เธอนั่งรออยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น ตรงหน้ามีเครื่องอัดเสียง สมุดบันทึก และคอมพิวเตอร์วางอยู่
ถังเปากินข้าวเช้าเสร็จก็วิ่งเข้ามา มุมปากยังมีเมล็ดข้าวติดอยู่
"พี่สาว! ถังเปาพร้อมแล้ว!"
เฉิงเยี่ยนชิวยิ้มพลางช่วยเช็ดเมล็ดข้าวให้ "ไม่ต้องรีบ ค่อยเป็นค่อยไป หนูอยากเริ่มเล่าจากเพลงไหนก่อนดี"
"เพลงแรกเลยสิ!" ถังเปานั่งลงข้างๆ เฉิงเยี่ยนชิว ขาสั้นแกว่งไปมา
"ได้ เพลงแรก พี่เฉินเว่ยกั๋ว เมื่อวานหนูเล่าไปบ้างแล้ว คุณพ่อเล่าอะไรเพิ่มอีกไหม"
ถังเปาเอียงคอคิด "พ่อบอกว่า ตอนพี่เฉินเว่ยกั๋วจากไป เขาพูดกับแม่ของเขาไว้ประโยคหนึ่ง"
"ประโยคอะไรเหรอ"
"เขาบอกว่า 'แม่ครับ เดี๋ยวผมกลับมา'"
ปากกาของเฉิงเยี่ยนชิวหยุดชะงัก
ถังเปาพูดต่อ "พ่อบอกว่า พี่เขาไม่ได้กลับมา แต่แม่ของเขาจำประโยคนี้ได้ตลอดและเฝ้ารอ"
"แล้วยังมีอีกไหม"
"ไม่มีแล้ว" ถังเปาส่ายหน้า "เรื่องของพี่คนนี้มีแค่นี้"
เฉิงเยี่ยนชิวจดลงในสมุด: เฉินเว่ยกั๋ว คำพูดสุดท้าย "แม่ครับ เดี๋ยวผมกลับมา"
เธอสูดลมหายใจลึก
"แล้วเพลงที่สองล่ะ เรื่องนั้นคืออะไร"
ตาของถังเปาเป็นประกาย "เพลงที่สองมีพี่ๆ เยอะแยะเลย! พ่อบอกว่ามีสิบแปดคน!"
"ใช่แล้ว ของผู้กองจางโส่วอี้ พ่อเล่าอะไรให้ฟัง"
"พ่อบอกว่า ผู้กองจางพาทหารสิบเจ็ดคนเฝ้าถ้ำแห่งหนึ่ง ไม่ให้คนเลวผ่านไปได้ พวกเขาสู้กันนานมาก กระสุนหมดก็ไม่ยอมไป"
"พ่อบอกว่าผู้กองจางพูดอะไรกับลูกน้องของเขาเหรอ"
ถังเปาทำท่าเลียนแบบผู้ใหญ่ กำหมัดเล็กๆ แน่น สีหน้าจริงจังมาก "ผู้กองจางบอกว่า 'ตราบใดที่พวกเรายังมีลมหายใจอยู่ ถ้ำนี้ก็ไม่มีทางถูกผ่านไปได้'"
เฉิงเยี่ยนชิวเขียนอย่างรวดเร็ว
"แล้วพ่อบอกว่า มีทหารคนหนึ่งชื่อเสี่ยวหลิว อายุแค่สิบเจ็ดปี เขาสลักตัวอักษรไว้บนผนังถ้ำ เขียนว่า 'พ่อแม่อย่ารอข้ากลับไปกินข้าวปีใหม่เลย'"