คืนนั้นเฉิงเยี่ยนชิวไม่ได้กลับหอพัก
เธอนั่งอยู่บนพื้นห้องนั่งเล่นบ้านลู่เจิง ตรงหน้ามีสมุดโน้ตและเครื่องบันทึกเสียง มองถังเปาที่อาบน้ำและเปลี่ยนเป็นชุดนอนตัวน้อยแล้ว
ผมของถังเปายังหมาด ๆ อยู่หน่อย ซ่งชิงหว่านยืนเช็ดผมให้เธอข้างหลัง
“ถังเปา พี่อยากฟังหนูเล่าเรื่อง ได้ไหมจ๊ะ”
ถังเปากระพริบตาปริบ ๆ “เรื่องอะไรเหรอ”
“ก็ตอนที่พ่อร้องเพลงแรกให้หนูฟัง เรื่องที่เล่านั่นไง แล้วพี่ชายคนนั้นเขาชื่ออะไรนะ”
“พี่เฉินเว่ยกั๋วไง” ถังเปาพลั้งปากออกมา ไม่ต้องคิดเลยสักนิด
ปลายปากกาของเฉิงเยี่ยนชิวสั่นนิดหนึ่ง
“พ่อเล่าให้หนูฟังยังไงบ้าง”
ถังเปานั่งขัดสมาธิตัวน้อย ตั้งใจนึกย้อนความจำ ท่าทางน่ารักเป็นพิเศษ
“พ่อบอกว่า พี่เฉินเว่ยกั๋วน่ะกล้าหาญมาก เขาไปทำภารกิจไกลมาก ๆ คนเดียว ไกลจนต้องเดินนานมาก ๆ เลย”
“แล้วไงต่อ”
“แล้วพี่ก็ไม่กลับมา แม่ของเขานั่งรอที่หน้าประตูบ้านทุกวัน รอตั้งนานมาก ๆ”
ถังเปาเล่าถึงตรงนี้ก็หยุดนิดหนึ่ง คิ้วเล็ก ๆ ขมวดเข้าหากัน
“พ่อบอกว่า การที่แม่รอลูก เป็นการรอคอยที่ยาวนานที่สุดในโลก”
จมูกของเฉิงเยี่ยนชิวเริ่มชา เธอพยายามกลั้นไว้ แล้วถามต่อ “พ่อพูดอย่างอื่นอีกไหม”
ถังเปาพยักหน้า “พ่อบอกว่า พี่เฉินเว่ยกั๋วมีหยกอยู่ชิ้นหนึ่ง แม่เขาให้มา เขาบอกว่าใส่หยกไว้จะช่วยให้ปลอดภัย แต่พี่ก็ยังไม่กลับมา”