วันที่เสิ่นเป่ยชวนออกจากโรงพยาบาล สิ่งแรกที่ทำไม่ใช่กลับบ้านไปนอนพัก แต่กลับพูดกับซ่งชิงหว่านว่า “พรุ่งนี้ฉันจะไปส่งถังเปาที่โรงเรียนอนุบาล”
ซ่งชิงหว่านมองไม้เท้าอันเดียวมือที่เขายังใช้ยันอยู่ “ขาคุณยังไม่หายดีเลยนะ ให้พักอีกสักสองวันก่อนไหม”
“ไม่พักแล้ว” เสิ่นเป่ยชวนส่ายหน้า “เธอรอมาตั้งนานแล้วนะ”
เช้าวันรุ่งขึ้นหกโมงครึ่ง เสิ่นเป่ยชวนก็ตื่น เขานั่งอยู่บนขอบเตียง แต่งตัวให้เรียบร้อย เปลี่ยนเป็นชุดลำลองสะอาด ๆ ชุดหนึ่ง
ถังเปายังคงหลับอยู่ ใบหน้าน้อยซบลงบนหมอน ปากอ้าเล็กน้อย น้ำลายเปียกชื้นผ้าคลุมหมอนไปหย่อมหนึ่ง
เสิ่นเป่ยชวนยอง ๆ อยู่ข้างเตียง มองเธออยู่นาน จากนั้นก็ยื่นมือไปจิ้มแก้มเธอเบา ๆ
“ถังเปา ตื่นได้แล้ว”
“อืม…” ถังเปาพลิกตัว ดวงตาไม่ยอมลืม
“พ่อไปส่งหนูที่โรงเรียนอนุบาลนะ”
ประโยคนี้เหมือนสวิตช์เลย
ตาของถังเปาเบิกกว้างขึ้นมาทันที ลุกพรวดนั่งขึ้น ผมเผ้ายุ่งเหยิงเหมือนรังไก่ “พ่อไปส่ง จริงหรือ”
“จริงสิ”
“เย้” ถังเปากระโดดลงเตียงแล้ววิ่งไปห้องน้ำ “ถังเปาแปรงฟันล้างหน้าเอง พ่อรอหนูนะ”
เสิ่นเป่ยชวนยิ้มแล้วลุกขึ้น ตอนพลิกตัวขาก็ยังเจ็บอยู่ดี เขายันกำแพงไว้หน่อย พักอยู่สักครู่จึงเดินไป
ถังเปาแปรงฟันเร็วอย่างเหลือเชื่อ ปากเต็มไปด้วยฟองแต่ยังตะโกนออกมาไม่ชัด “พ่อหวีผมให้หนูทีนะ หนูอยากถักเปียน้อย ๆ แบบสวย ๆ น่ะ”
เสิ่นเป่ยชวนยืนอยู่ข้างหลังเธอ มือหนึ่งถือหวี อีกมือถือหนังยางสองเส้น หน้าตาเต็มไปด้วยความกลุ้มใจ
“เมื่อก่อนใครหวีผมให้หนู”
“คุณอาเอ๋อไง”
“งั้นพ่อ… ลองดูก็แล้วกัน”
เขาจับผมของถังเปารวบขึ้นอย่างงุ่มง่าม ซ้ายก็มัดหนึ่ง เบี้ยว ขวาก็มัดอีกหนึ่ง ยิ่งเบี้ยวใหญ่