ก่อนออกจากโรงพยาบาลสามวัน เฉิงเยี่ยนชิวมาที่นี่
เธอถือแฟ้มเอกสารกองหนึ่งเข้ามา ตอนเข้าไปเกือบสะดุดกับม้านั่งน้อยของถังเปาล้ม
"ถังเปา ทำไมหนูถึงวางม้านั่งไว้ที่หน้าประตูล่ะ"
"รอพี่สาวพยาบาลของพ่อมา จะได้นั่งไงคะ"
"แต่หนูจะวางมันไว้กลางทางไม่ได้นะ"
ถังเปาตอบอย่างมีเหตุผล "พี่สาวพยาบาลมาทีไรก็ยืนตลอด ถังเปาเตรียมไว้ให้เขาค่ะ"
เฉิงเยี่ยนชิวนึกขำนึกจนไม่รู้จะพูดยังไง อ้อมม้านั่งน้อยเดินเข้าไป
เสิ่นเป่ยชวนพิงหัวเตียง สีหน้าดูดีขึ้นกว่าตอนที่กลับมาครั้งแรกเยอะมาก มีสีเลือดขึ้นเล็กน้อย
"มาแล้วเหรอ"
"มาแล้ว มารายงานความคืบหน้าให้คุณ" เฉิงเยี่ยนชิววางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะเล็กข้างเตียงแล้วเปิดออก "เป็นทางการนะ"
เสิ่นเป่ยชวนขยับตัวขึ้นนั่งตรงขึ้นอีกนิด เฉิงเยี่ยนชิวเปิดไปที่หน้าแรก ด้านบนคือตารางสถิติแผ่นหนึ่ง
"เพลงสามสิบหกเพลง พิกัดสามสิบหกที่ ตอนนี้ที่ทำการค้นหาและพบโครงกระดูกของวีรชนผู้สละชีพสำเร็จแล้วมีอยู่ยี่สิบสามแห่ง เกี่ยวพันกับวีรชนมากกว่าห้าสิบคน"
เสิ่นเป่ยชวนพยักหน้า
"ที่เหลืออีกสิบสามแห่งการค้นหายังดำเนินอยู่ มีอยู่หลายที่ที่ค่อนข้างยาก หนึ่งในนั้นอยู่ในเขตน่านน้ำลึกทะเลใต้ อีกหนึ่งแห่งอยู่ในธารน้ำแข็งทิเบต ยังมีอีกหลายแห่งที่มีสภาพภูมิประเทศซับซ้อนเป็นพิเศษ แต่ทั้งหมดก็ได้ถูกอนุมัติโครงการแล้ว ทีมค้นหาได้ออกเดินทางหรืออยู่ระหว่างเตรียมการ"
เธอพลิกไปหน้าสอง
"ทุกแห่งที่เจอโครงกระดูก ล้วนผ่านการเทียบดีเอ็นเอหรือการยืนยันข้าวของตกทอดจากผู้เสียชีวิตมาแล้ว อัตราการยืนยันถูกต้องร้อยเปอร์เซ็นต์ ไม่มีผิดพลาดแม้แต่กรณีเดียว"
เสิ่นเป่ยชวนมองข้อมูลเหล่านั้น ไม่เอ่ยอะไร
เฉิงเยี่ยนชิวปิดแฟ้มเอกสาร มองเขา
"ผู้พันเสิ่น คุณทำคนเดียวสำเร็จ ในสิ่งที่องค์กรหนึ่งทำมาแล้วหลายสิบปีแต่ไม่เคยสำเร็จ"
เสิ่นเป่ยชวนส่ายหน้า "ไม่ใช่ฉันคนเดียว"
"หมายความว่ายังไง"
เขาเอียงศีรษะนิดหนึ่ง หันไปมองถังเปาข้างเตียง
ถังเปากำลังหมอบวาดรูปอยู่ที่ปลายอีกด้านของโต๊ะเล็ก ปากก็ฮัมเพลงอะไรบางอย่าง ไม่ได้สนใจว่าด้านนี้กำลังคุยเรื่องงานกัน