บ่ายวันนั้น จางเหล่ยมาเยี่ยมถังเปา
นี่เป็นครั้งที่สามแล้วที่เขามาหลังจากรู้ว่าถังเปามีตัวตนอยู่ ทุกครั้งที่ว่างเว้นจากการฝึก เขาจะแวะมา พร้อมผลไม้หรือขนมเล็ก ๆ น้อย ๆ ติดมือมาด้วย
ถังเปาสนิทกับเขามากแล้ว พอเห็นเข้าก็วิ่งเข้าไปหา
“พี่จางเหล่ย!”
จางเหล่ยอุ้มเธอชูขึ้นสูง ถังเปาหัวเราะคิกคักไม่หยุด
“วันนี้พี่เอาอะไรมาให้หนู” ถังเปาถูกวางลงแล้วก็ไปรื้อถุงในมือเขา
“สตรอว์เบอร์รี่ ล้างแล้ว กินได้เลย”
ถังเปาดีอกดีใจ หิ้วสตรอว์เบอร์รี่ไปนั่งกินบนโซฟา จางเหล่ยนั่งข้าง ๆ มองเธอ ยิ่งมองยิ่งรู้สึกว่าเด็กน้อยนี่น่ารักน่าชัง
ซ่งชิงหว่านยกน้ำออกมาให้จางเหล่ยแก้วหนึ่ง
“พี่สะใภ้ รบกวนแล้วนะ”
“เกรงใจอะไรกัน เธอว่างก็มาเถอะ ถังเปาชอบเธอ”
จางเหล่ยยิ้ม มองถังเปากินสตรอว์เบอร์รี่ ปากน้อยแดงฉ่ำ มือเปื้อนน้ำไปหมด
“ถังเปา ยังจำเพลงที่ท่านปู่จางโส่วอี้สอนได้ไหม” จางเหล่ยถามขึ้นลอย ๆ
ถังเปาพยักหน้า อมสตรอว์เบอร์รี่อยู่ ตอบอ้อมแอ้ม “จำได้สิ”
“ร้องให้พี่ฟังอีกรอบได้ไหม”