ตอนนี้เฉิงเยี่ยนชิวเดินตัวปลิว
คำนี้ไม่ได้พูดเกินจริง แต่เป็นความเห็นพ้องของทุกคนในสำนักงาน จากนาวาตรีที่เคยฝังตัวอยู่ในกองเอกสารเพื่อค้นหาแฟ้มข้อมูล ตอนนี้เธอกลายเป็นผู้คุมงานจริงของโครงการ "เส้นทางกลับบ้านของวีรชน" ทั้งหมดแล้ว
"เสี่ยวซุน รายงานของกลุ่มที่สิบสามจากยูนนานมาหรือยัง"
"มาแล้วครับ เพิ่งส่งมาเมื่อกี้ กำลังบันทึกอยู่"
"บันทึกเสร็จแล้วเอามาให้ฉันดูก่อน บ่ายสามโมงต้องรายงานกับกองทัพ"
"รับทราบ"
เฉิงเยี่ยนชิวถือแก้วน้ำเดินจากหัวทางเดินไปจนสุดทาง ระหว่างที่เดินผ่านห้องทำงานของเสิ่นเป่ยชวน เธอชำเลืองมองเข้าไป เขานั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน กำลังเปิดดูเอกสารเบาะแสใหม่กองหนึ่ง ข้างๆ มีภาพวาดเล็กๆ ที่ถังเปาใช้เป็นที่คั่นหนังสือวางอยู่
เธอเคาะกรอบประตู "ผู้พันเสิ่น รายงานบ่ายนี้คุณเข้าร่วมไหม"
เสิ่นเป่ยชวนไม่ยอมเงยหน้าด้วยซ้ำ "เธอพูดคนเดียวก็พอ ฉันกำลังดูเอกสารอยู่"
"ได้" เฉิงเยี่ยนชิวหันหลังจะเดินออกไป
เสิ่นเป่ยชวนก็ร้องเรียกเธอไว้ "เยี่ยนชิว"
"หืม"
"เบาะแสที่สี่สิบเจ็ดนั่น จากกวางสี ฉันว่ามีความน่าเชื่อถือสูงมาก เธอจัดคนไปดูที่จริงสักหน่อยเถอะ"
เฉิงเยี่ยนชิวเดินกลับมา รับแฟ้มเอกสารที่เขายื่นให้แล้วเปิดดู "อันนี้เป็นข้อมูลที่ผู้เฒ่าอายุแปดสิบเก้าท่านหนึ่งให้มาใช่ไหม"
"ใช่ เขาเคยเป็นทหารสื่อสารของกองโจรตอนนั้น รู้ตำแหน่งคร่าวๆ ของจุดฝังศพแห่งหนึ่ง อายุแปดสิบเก้าแล้ว รอไม่ได้นาน"
"เข้าใจแล้ว ฉันจะจัดการให้วันนี้เลย"