การค้นหาอย่างเป็นทางการครั้งใหญ่ครั้งแรกในทิศทางของกองทัพบุกไกลได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว
เสิ่นเป่ยชวนไม่ได้ไปพม่าเอง แต่เขารอข่าวจากแนวหน้าทุกวัน ฟางไห่เทานำทีม ชุดค้นหาจำนวนแปดคน บวกกับผู้ประสานงานพม่าสองคนและไกด์ท้องถิ่นสามคน เริ่มต้นจากซากสนามรบเก่าแห่งหนึ่งนอกเมืองมิตจินา
ก่อนออกเดินทาง ฟางไห่เทาโทรหาเสิ่นเป่ยชวน
"เป่ยชวน พรุ่งนี้เราจะเข้าไปในพื้นที่"
"ระวังตัวด้วย ฝนเพิ่งหมดไป งูและแมลงในป่าเยอะ"
"ไม่ต้องห่วง อุปกรณ์ป้องกันเตรียมครบ" ฟางไห่เทาหยุดไปครู่หนึ่ง "บอกตรงๆ ฉันตื่นเต้นนิดหน่อย"
"นาย? ตื่นเต้น?" เสิ่นเป่ยชวนหัวเราะ "คนเคยค้นหาใต้น้ำทะเลใต้มาก่อน คงไม่ตื่นเต้นหรอก"
"ไม่เหมือนกัน ใต้ทะเลมีเรือและอุปกรณ์ แต่ในป่ามีคน เป็นคนของเราเอง"
เสิ่นเป่ยชวนไม่พูดอะไร
"และพวกเขานอนอยู่ตรงนั้นแปดสิบปีแล้ว" เสียงของฟางไห่เทาเบาลง "แปดสิบปีไม่มีใครมาเยี่ยมพวกเขา ฉันรู้สึกว่า... ต้องทำให้ดี"
"อืม" เสิ่นเป่ยชวนพูด "ต้องทำให้ดี"
"โอเค วางก่อน ถึงแล้วจะส่งข่าวให้"
"ดี รอข่าวนายอยู่"
สามวันแรกไม่มีความคืบหน้ามากนัก ป่าทึบเกินไป หลายที่ไม่มีแม้แต่ทาง ต้องพึ่งไกด์ใช้มีดพร้าเปิดทาง ฟางไห่เทาส่งรายงานสั้นๆ ทุกคืน: วันที่หนึ่ง ถึงพื้นที่เป้าหมาย ตั้งแคมป์ วันที่สอง เริ่มตรวจพื้นดิน ยังไม่พบอะไร วันที่สาม เครื่องตรวจพบสัญญาณที่สองจุด พรุ่งนี้จะขุดเพื่อยืนยัน
เช้าวันที่สี่ ตีห้า โทรศัพท์ของเสิ่นเป่ยชวนดังขึ้น
เสียงของฟางไห่เทาอัดแน่นไปด้วยความตื่นเต้นและอารมณ์บางอย่างที่พูดไม่ถูก: "เป่ยชวน เจอแล้ว"
"กี่ศพ?"
"ตอนนี้ขุดได้เจ็ดศพ ยังขุดต่ออีก เครื่องตรวจแสดงว่าพื้นที่ตรงนี้มีสัญญาณหนาแน่นมาก อาจจะมากกว่านี้"
เสิ่นเป่ยชวนลุกขึ้นนั่ง: "ของติดตัวล่ะ? มีอะไรที่ระบุตัวตนได้ไหม?"