ช่วงนี้เหอเสี่ยวปิงมีเรื่องหนักใจหลายอย่าง
ถังเปาเป็นคนแรกที่สังเกตเห็น ตอนเที่ยงตอนกินข้าว เหอเสี่ยวปิงใช้ตะเกียบเขี่ยผักในจานวนไปวนมาไม่ยอมกิน ไม่ยอมส่งเข้าปากสักที
"เหอเสี่ยวปิง"
"หือ?"
"เธอมีเรื่องอะไรหรือเปล่า?"
เหอเสี่ยวปิงเงยหน้ามองเธอแวบหนึ่ง แล้วก็ก้มหน้าลงไปอีก: "ไม่มี"
"จะหลอกใครได้? วันนี้เธอยกเนื้อขึ้นมาวางลงนี่เป็นครั้งที่สามแล้ว ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เธอไม่ชอบกินเนื้อ?"
เหอเสี่ยวปิงวางตะเกียบลง นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง: "ถังเปา ฉันจะบอกอะไรเธออย่างหนึ่ง"
"พูดมาเลย"
"ฉันอยากเป็นทหาร"
มือที่กำลังคีบผักของถังเปาชะงักไปเล็กน้อย แล้วก็คีบต่อไป: "นี่มันเรื่องดีไม่ใช่เหรอ? เธอจะไปเครียดอะไร?"
"ฉันกลัวว่าแม่ฉันจะไม่ยอม"
ถังเปาจ้องมองเขา ใบหน้าของเหอเสี่ยวปิงดูสับสนวุ่นวาย คิ้วขมวดมุ่น ปลายปากห้อยลง
"เธอบอกแม่เธอหรือยัง?"
"ยัง"
"ทำไมไม่บอก?"
เหอเสี่ยวปิงเงียบไปครู่หนึ่ง: "พ่อฉันก็ตายตอนเป็นทหาร แม่ฉันกว่าจะทำใจได้ก็ยากมาก ถ้าฉันบอกว่าข้าก็อยากเป็นทหาร... เธอจะรับไหวไหม?"
ถังเปาวางตะเกียบลง แล้วมองเขาอย่างจริงจัง
"เหอเสี่ยวปิง ฟังฉันพูดก่อน"
"อืม"
"เรื่องนี้ถ้าเธอไม่บอก แม่เธอก็ไม่รู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่ และเธอเองก็จะทุกข์ใจไปเรื่อย ๆ แต่ถ้าเธอบอก ถึงแม้ตอนแรกเธอจะรับไม่ได้ แต่อย่างน้อยพวกเธอก็จะได้เผชิญกับเรื่องเดียวกันด้วยกัน ถ้าเธอไม่บอก พวกเธอก็ต่างคนต่างคิด นั่นแหละถึงจะทุกข์ใจจริง ๆ"