วันถัดมา ถังเปาก็ตื่นเช้าอีกแล้ว
เช้ากว่าเมื่อวานเสียอีก ฟ้ายังไม่สว่างดี เธอก็ปีนลงจากเตียง ไปนั่งกอดเข่าอยู่ที่ขอบหน้าต่าง มองออกไปข้างนอก
ซ่งชิงหว่านสะดุ้งตื่นเพราะเสียงขยับตัว พอลืมตาขึ้นมาไม่เห็นใครอยู่ข้าง ๆ ก็ตกใจ
“ถังเปา?”
“คุณน้า หนูอยู่นี่ค่ะ”
ซ่งชิงหว่านคลุมเสื้อคลุมเดินมา เห็นเด็กน้อยนั่งอยู่ที่ขอบหน้าต่าง คางเล็ก ๆ วางอยู่บนหลังมือ จ้องมองถนนด้านนอก
“เช้าขนาดนี้ หนูมองหาอะไรเหรอ?”
“ดูว่าคุณพ่อมาหรือยังค่ะ”
ซ่งชิงหว่านรู้สึกทั้งจุกอกและอบอุ่นใจ “เด็กน้อย พ่อของหนูพรุ่งนี้ถึงจ้ะ วันนี้ยังไม่มา”
ถังเปาหันกลับมามองเธอ “แต่ถังเปาฝันเห็นคุณพ่อนะคะ นั่งอยู่ในรถ มีคุณลุงอยู่ข้าง ๆ คุณพ่อดูผอมลงเยอะเลย”
ซ่งชิงหว่านนิ่งไปชั่วขณะ
ทำไมความฝันของเด็กคนนี้ถึงแม่นยำขนาดนี้? เสิ่นเป่ยชวนผอมลงมากจริง ๆ อยู่ในรถจริง ๆ และมีฉินกังอยู่ข้าง ๆ จริง ๆ
เธอไม่รู้จะพูดอะไร ได้แต่ดึงถังเปาลงมาจากขอบหน้าต่าง “ไปล้างหน้าแปรงฟันก่อนดีไหม?”
“ดีค่ะ”
ถังเปาเดินไปห้องน้ำอย่างว่าง่าย เหยียบเก้าอี้ตัวน้อยแปรงฟัน ระหว่างแปรงก็หันกลับมาถามด้วยปากที่เต็มไปด้วยฟอง “คุณน้า คุณพ่อผอมลงใช่ไหมคะ?”
ซ่งชิงหว่านไม่อยากโกหกเธอ “พ่ออยู่ข้างนอกเหนื่อยมาตั้งนาน ก็อาจจะผอมลงบ้าง แต่ไม่เป็นไรนะ กลับมาแล้วน้าจะทำของอร่อย ๆ ให้กิน เดี๋ยวก็ฟื้นแล้ว”