ฟ้ายังไม่ทันสว่างดี ถังเปาก็ตื่นแล้ว
เร็วกว่าเมื่อวานอีก
เธอไม่ได้ไปเกาะขอบหน้าต่าง แต่แต่งตัวเองเรียบร้อย มัดจุกผมเล็ก ๆ เอาไว้เบี้ยว ๆ แล้วนั่งรออยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น
ตอนซ่งชิงหว่านเดินออกมาเห็นภาพนั้นก็ชะงักไปครู่หนึ่ง
“ถังเปาเหรอ? หนูตื่นเองได้ยังไงกัน”
“คุณน้า วันนี้ร้องเพลงเสร็จแล้ว คุณพ่อก็จะมาใช่ไหมคะ”
ดวงตาของถังเปาสุกใสราวกับดวงดาวสองดวง เปล่งประกายความคาดหวัง
ซ่งชิงหว่านเดินเข้าไปช่วยมัดจุกผมเล็ก ๆ ให้เธอใหม่ “ใช่จ้ะ วันนี้ร้องเสร็จ”
“แล้วพี่สาวทำไมยังไม่มาอีกล่ะคะ”
“เพิ่งจะหกโมงครึ่งเองนะลูกรัก พี่สาวยังอยู่ระหว่างทาง”
ถังเปาครางอ้อในลำคอ แต่นั่งนิ่งไม่ไหว แกว่งขาเล็ก ๆ สองข้างห้อยตุงอยู่ริมโซฟา
เจ็ดโมงสี่สิบ เฉิงเยี่ยนชิวก็มา
ถังเปาได้ยินเสียงประตู ก็กระโดดลงจากโซฟาวิ่งไปหา “พี่สาว!”
วันนี้เฉิงเยี่ยนชิวใส่ชุดลำลอง มือหนึ่งหิ้วถุงสตรอว์เบอร์รีมาด้วย เธอเห็นถังเปาเตรียมพร้อมไว้แล้วก็ยิ้ม “โอ๊ะ วันนี้คึกคักจังเลยนะ”
“ค่ะ! ถังเปาจะร้องเพลง! เร็ว ๆ เข้า!”