ตั้งแต่เช้าตรู่ถังเปาก็ตื่นแล้ว
เธอคลานออกจากผ้าห่ม ในชุดกระต่ายน้อยเดินเท้าเปล่ามาที่ห้องนั่งเล่น
ซ่งชิงหว่านโผล่หน้าออกจากครัว “ถังเปา ตื่นเช้าจังเลยลูก กลับไปใส่รองเท้าแตะก่อน พื้นเย็นนะ”
ถังเปาส่ายหัว วิ่งไปนั่งบนโซฟา ใบหน้าเล็กเต็มไปด้วยสีหน้าจริงจัง
“น้าคะ พี่เฉิงเยี่ยนชิวมาเมื่อไหร่เหรอ”
ซ่งชิงหว่านดูนาฬิกา “เพิ่งจะเจ็ดโมงเองจ้ะลูก พี่เธอมาแปดโมงครึ่งนะ กินข้าวเช้าก่อนเถอะ”
“ไม่ค่ะ ถังเปาจะร้องเพลงก่อน”
ซ่งชิงหว่านถือแก้วนมเดินมานั่งข้างเธอ “เป็นอะไรไป วันนี้รีบร้อนจัง”
ถังเปางอนิ้วมือเล็ก ๆ นับ “ยังเหลืออีกสิบสองเพลงที่ยังไม่ได้ร้อง ถังเปาต้องเร็วขึ้น”
“ทำไมต้องเร็วด้วยล่ะ ค่อย ๆ ก็ได้ ไม่ต้องรีบหรอก”
ถังเปาเงยหน้ามองเธอ แววตาเป็นประกาย “เพราะคุณพ่อกำลังเร่งเดินทางมาน่ะสิ คุณพ่อเดินทางมาเหนื่อยมาก ถังเปาร้องให้เสร็จเร็ว ๆ คุณพ่อก็จะได้มาถึงเร็วขึ้น”
ซ่งชิงหว่านรู้สึกจุกในอก
เมื่อวานลู่เจิงบอกถังเปาว่าพ่อกำลังกลับมา เด็กคนนี้ก็เหมือนลานที่ถูกไขลาน แทบอยากจะร้องเพลงที่เหลือให้จบทั้งหมดในคราวเดียว
“ได้ งั้นหนูไปดื่มนมกับกินไข่ก่อนเถอะ พอพี่สาวมาเมื่อไหร่ก็ร้องเลย”
ถังเปาเชื่อฟังยกแก้วขึ้นมาจิบนมดังอึก ๆ ดื่มเสร็จก็มีคราบนมขาวเป็นวงอยู่รอบปาก ซ่งชิงหว่านเช็ดให้
แปดโมงครึ่งเฉิงเยี่ยนชิวก็มาถึงตรงเวลา
ทันทีที่เธอเข้าประตู ถังเปาก็กระโดดขึ้นจากโซฟา “พี่!”
เฉิงเยี่ยนชิววางกระเป๋า นั่งยอง ๆ ให้อยู่ในระดับสายตา “อรุณสวัสดิ์จ๊ะถังเปา วันนี้ดูร่าเริงจังเลยนะ”