เบาะแสนั้นถูกส่งผ่านช่องทางทูต
เสี่ยวซุนได้รับแจ้งตอนแรกยังคิดว่าเป็นเอกสารตามระเบียบ พอเปิดออกดูแทบกระเด้งจากเก้าอี้
“ผู้พันเสิ่น! ผู้พันเสิ่นรีบมาดูนี่ครับ!”
เสิ่นเป่ยชวนเดินออกมาจากห้องด้านใน “เป็นอะไร ตื่นตูมไปได้”
“ทางพม่าส่งมาครับ ชาวบ้านในพื้นที่เจอโครงกระดูกที่คาดว่าเป็นทหารจีน มีรูปถ่ายด้วย”
เสิ่นเป่ยชวนรับแท็บเล็ตมาดูแวบหนึ่ง
รูปถ่ายค่อนข้างเลือนราง แต่พอเห็นว่าเป็นถ้ำบนภูเขา ข้างในมีกระดูกคน ที่สำคัญคือเศษเสื้อผ้าที่อยู่ข้างๆ แม้จะเน่าเปื่อยแทบหมดแล้ว แต่ลักษณะเฉพาะแบบเครื่องแบบยังพอดูออก
ทศวรรษหกสิบ
เครื่องแบบทหารจีน
แววตาของเสิ่นเป่ยชวนเปลี่ยนไป
“ขยายตรงนี้” เขาชี้ไปที่มุมหนึ่งของรูปถ่าย
เสี่ยวซุนซูมเข้า เป็นหัวเข็มขัดโลหะ รูปทรงเหมือนกับที่ใช้กับเครื่องแบบปลดแอกยุคหกสิบเป๊ะ
“เฉิงเยี่ยนชิวอยู่ไหม”
“วันนี้เธอลางานครับ ไปดูชุดแต่งงาน”
เสิ่นเป่ยชวนหยิบมือถือโทรออก
เฉิงเยี่ยนชิวรับสายตอนที่เสียงพื้นหลังดังมาก เหมือนอยู่ในห้าง
“เป่ยชวน? มีอะไรเหรอ ฉันกำลังลองชุดอยู่”
“ทางพม่ามีเบาะแสแล้ว โครงกระดูกทหารยุคหกสิบ เธอรีบกลับมาดูหน่อย”