เช้าวันนั้นตอนเฉิงเยี่ยนชิวมาทำงาน นิ้วนางข้างซ้ายมีแหวนอยู่หนึ่งวง
เสี่ยวซุนเป็นคนแรกที่เห็น
“พี่เฉิง! ที่มือนั่นอะไรน่ะ!”
เฉิงเยี่ยนชิวดึงมือกลับโดยสัญชาตญาณ แต่มันสายไปแล้ว
หวังฟางดีดตัวจากโต๊ะทำงานลุกขึ้น “ฉันเห็นแล้ว! ฉันเห็นแล้ว! แหวน! นั่นมันแหวน!”
เฒ่าหลิวไม่แม้แต่จะเงยหน้า “ตื่นเต้นกันไปได้ ผู้หญิงใส่วงแหวนจะเป็นไรไป”
เสี่ยวซุนร้อนใจจนต้องทุบโต๊ะ “พี่หลิวครับ ดูสิว่ามันอยู่ที่นิ้วไหน! มือซ้าย! นิ้วนาง!”
ในที่สุดเฒ่าหลิวก็เงยหน้า เลื่อนแว่นสายตาขึ้นมองแวบหนึ่ง แล้วลูกตาหลังแว่นก็เบิกค้าง “เฮ้ย”
เฉิงเยี่ยนชิวหน้าแดงซ่านไปหมด “พวกคุณจะทำงานกันไหมนี่? เช้าตรู่ก็มานินทากันแล้ว”
“ไม่แล้ว ไม่แล้ว” หวังฟางพุ่งเข้าไปคว้ามือเธอไว้แน่น “ให้ฉันดูหน่อย! ว้าว เพชรเม็ดใหญ่ด้วย ใครคะ? ศาสตราจารย์กู้คนนั้นหรือเปล่า?”
เฉิงเยี่ยนชิวไม่ได้ตอบ แต่มุมปากที่ระงับยิ้มไว้ไม่อยู่ก็บอกทุกอย่างแล้ว
หวังฟางกรี๊ดลั่น “ใช่เขาจริง ๆ ด้วย! ฉันก็ว่าแล้ว ตอนที่เขามาส่งเอกสารวันนั้น สายตาจับจ้องอยู่ที่คุณตลอดเลย!”
“ขอเมื่อไหร่ครับ?” เสี่ยวซุนเข้ามาใกล้ ๆ
“เมื่อคืนก่อน” ในที่สุดเฉิงเยี่ยนชิวก็ต้านไม่ไหว เสียงเบา “บนดาดฟ้าห้องสมุดมหาวิทยาลัยของเขา”
“โรแมนติกไหม?”