หลินเยว่โทรศัพท์รายงานลู่เจิงในวันนั้น
“หัวหน้ากองพัน เราเจอแล้ว หมวดหลิวกวงหมิง ศพสมบูรณ์ ในที่เกิดเหตุยังมีศพของฝ่ายศัตรูอีกสองนาย เบื้องต้นคาดว่าท่านพบกับศัตรูระหว่างลาดตระเวน ต่อสู้เพียงลำพังจนเสียชีวิต ซองกระสุนว่างเปล่า กระสุนหมดแล้ว”
ปลายสายลู่เจิงถามว่า “สืบข้อมูลครอบครัวแล้วหรือยัง”
“สืบแล้ว หมวดหลิวกวงหมิงเป็นคนเมืองหลิ่วโจว มณฑลกวางสี ตอนเสียชีวิตอายุ 26 ปี ยังไม่แต่งงาน บิดามารดาเสียชีวิตไปแล้ว มีน้องชายหนึ่งคน ชื่อหลิวกวงหรง ปีนี้อายุ 62 ปี เป็นกรรมกรเกษียณ ยังอาศัยอยู่ที่บ้านเกิดในหลิ่วโจว”
“การแจ้งครอบครัวเดี๋ยวฉันจัดการเอง ทางเธอเก็บงานให้เสร็จแล้วกลับมา”
“รับทราบ หัวหน้ากองพัน มีอีกเรื่องหนึ่ง”
“ว่า”
“ลุงเฉิน ทหารเก่าของหมวดหลิวเมื่อปีนั้น เขาอยากร่วมเดินทางไปส่งศพกลับด้วย”
ลู่เจิงคิดสักครู่ “ให้เขามาเถอะ ตอนแจ้งครอบครัวก็ให้เขาอยู่ด้วย ถือเป็นเพื่อนร่วมรบเก่า”
“เข้าใจ”
วางสายแล้ว หลินเยว่หันกลับไปมอง
ลุงเฉินนั่งอยู่หน้าเต็นท์ที่เพิ่งตั้งชั่วคราว ตรงหน้าวางห่อที่จัดเก็บเรียบร้อยแล้ว ท่านไม่พูดอะไร นั่งเฝ้าอยู่อย่างนั้น นาน ๆ ครั้งยื่นมือมาลูบคลำ