หลินเยว่ได้รับภารกิจตอนที่เขาอยู่ในสนามฝึก
โทรศัพท์ของลู่เจิงพูดแค่สองประโยค: "มีพิกัดใหม่ที่กวางสี เป้าหมายคือผู้หมวดที่สูญหายในสงครามป้องกันตนเองตอบโต้เวียดนาม นายไป"
"ครับ ออกเดินทางเมื่อไหร่"
"เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้"
บ่ายวันนั้นหลินเยว่ก็นำลูกทีมอีกสี่คนบินไปกวางสี
เมื่อไปถึงในพื้นที่ หน่วยกำลังสำรองในท้องถิ่นช่วยประสานงานไกด์คนหนึ่งให้ เมื่อได้ยินว่าต้องการเข้าไปในป่าแนวนั้น คนของหน่วยกำลังสำรองถึงกับลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
"ที่นั่นเส้นทางไม่ค่อยดีนัก ตั้งแต่ปีแปดสี่เป็นต้นมาก็แทบไม่มีใครเข้าไปแล้ว"
หลินเยว่บอกว่าไม่เป็นไร พวกเขามีพิกัด
ไกด์ขอมาจากคนในพื้นที่ แต่สุดท้ายคนที่ออกมาไม่ใช่นายพรานธรรมดา แต่เป็นคุณตาอายุเจ็ดสิบกว่าปี นามสกุลเฉิน เคยผ่านสงครามป้องกันตนเองตอบโต้เวียดนามมาก่อน
คุณตาได้ยินว่าต้องการตามหาสหายร่วมรบที่สูญหายไปเมื่อปีนั้น โดยไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไรเลย คว้ามีดพร้าเล่มหนึ่งเตรียมจะตามไปด้วย
คนของหน่วยกำลังสำรองห้ามปราม: "คุณตาเฉิน ขาคุณตาไม่ดีนะ เส้นทางนี้ลำบากมาก"
คุณตาเฉินตวาดใส่เขา: "ข้าอยู่ในป่านั้นรบมาเป็นเดือนๆ ทางไหนข้าไม่เคยเดินบ้าง เจ้าว่าเดินยากงั้นเหรอ"
หลินเยว่มองดูขาของคุณตา สีหน้าเดินกะเผลกเล็กน้อย น่าจะเป็นบาดแผลเก่าที่หลงเหลือจากปีนั้น
"คุณตาครับ คุณตาแน่ใจนะครับว่าเดินไหว"
คุณตาเฉินมองหน้าเขา: "ไอ้หนู เจ้าตามหาใครหรือ"
"ผู้หมวดหลิวกวงหมิงครับ"
ร่างของคุณตาเฉินสั่นสะเทือนไปทั้งตัว มือที่ถือมีดพร้ากำแน่นขึ้น
"นั่นคือผู้หมวดของข้านี่"
หลินเยว่ตกตะลึงไปชั่วขณะ
คุณตาเฉินเล่าว่า ปีนั้นเขาเป็นทหารในสังกัดผู้หมวดหลิวกวงหมิง ปีนั้นพวกเขากำลังลาดตระเวนในป่า ผู้หมวดบอกว่าจะไปดูทางข้างหน้า แล้วหลังจากนั้นก็ไม่กลับมาอีกเลย ทหารทั้งหมวดตามหากันสามวันสามคืนก็ไม่พบ ต่อมากองทัพใหญ่ล่าถอย คนก็หายสาบสูญไปเช่นนี้