ถังเปาวัยสิบห้าแล้ว
ตื่นเช้ามา เสิ่นเป่ยชวนเห็นถังเปาทำท่ายืดเหยียดอยู่ในห้องนั่งเล่นแล้ว รูปร่างสูงหนึ่งเมตรหกสิบห้า ผมสั้นรวบเป็นหางม้าเล็กๆ เรียบร้อย ใส่กางเกงชุดนักเรียนกับเสื้อยืดตัวเก่า ท่วงท่ากระฉับกระเฉง
“สุขสันต์วันเกิด” เสิ่นเป่ยชวนถือแก้วนมสองแก้วเดินออกมาจากห้องครัว
ถังเปาท้าทรงหันไปยิ้มให้เขา “ขอบคุณค่ะพ่อ!”
“ปีนี้อยากฉลองยังไง?”
ถังเปาเก็บท่า รับแก้วนมมาดื่มครึ่งแก้ว “ไม่ต้องฉลองหรอกค่ะ วันเรียนด้วย ตอนเย็นพ่อต้มบะหมี่ให้กินก็พอ”
เสิ่นเป่ยชวนถาม “แค่บะหมี่หนึ่งถ้วย?”
“เพิ่มไข่ดาวด้วย”
“เสิ่นถังเปา นี่ลูกไม่พอใจฝีมือพ่อทำอาหารหรือไง?”
ถังเปาหัวเราะส่ายหน้า “ไม่มีไม่มี! พ่อทำอะไรก็อร่อยทั้งนั้น แค่ไม่อยากให้พ่อเหนื่อยต่างหาก ลูกบ่ายนี้ยังต้องฝึกซ้อมกีฬาอีก ถ้าดึกเกินไปพรุ่งนี้ตื่นไม่ไหว”
เสิ่นเป่ยชวนหยิบกล่องของขวัญที่เตรียมไว้จากด้านหลังวางลงบนโต๊ะ
ถังเปาตาเป็นประกาย “อะไรเหรอ?”
“แกะดูสิ”
ถังเปาวางแก้วลง ฉีกกระดาษห่อไม่กี่ที ด้านในคือนาฬิกาข้อมือเรือนหนึ่ง หน้าปัดแกะสลักตัวอักษรเล็กๆ ว่า S.T.B 2024
“S.T.B?”
“อักษรย่อพินอินของเสิ่นถังเปาไง” เสิ่นเป่ยชวนพูด “ตอนนี้ลูกโตแล้ว ควรมีนาฬิกาดีๆ สักเรือน นาฬิกาเด็กน้อยเรือนนั้นปลดระวางได้แล้ว”