เดือนตุลาคม
ครบรอบสิบปีของโครงการ
ตัวเลขนี้ตกลงมาเมื่อไหร่ ทุกคนในห้องทำงานต่างรู้สึกเหมือนเวลาผ่านไปชั่วขณะหนึ่ง
สิบปี
ตั้งแต่เสิ่นถังเปาเดินเข้าประตูเขตทหารตอนอายุสามขวบครึ่งและร้องเพลงแรก จนถึงวันนี้ รวมสิบปีเต็ม
เฉิงเยี่ยนชิวค้นบันทึกฉบับแรกเมื่อสิบปีก่อนตอนที่ทำสรุปประจำปี
บนนั้นเขียนวันที่ ผู้บันทึกคือลู่เจิง เนื้อหาคือ
"เด็กหญิงอายุสามขวบครึ่งคนหนึ่งเข้ามาในเขตทหาร เล่าว่าพ่อของเธอสอนให้ร้องเพลงเด็ก เนื้อเพลงคาดว่ามีข้อมูลพิกัดภูมิศาสตร์ หลังจากการถอดรหัสเบื้องต้น ยืนยันว่าชี้ไปที่ละติจูดเหนือ 38 องศา 9 ลิปดา ลองจิจูดตะวันออก 107 องศาเต็ม ไปยังพื้นที่หนึ่งในหนิงเซี่ย"
แค่ไม่กี่บรรทัด
ไม่มีใครคิดว่าไม่กี่บรรทัดจะกลายเป็นหนึ่งพันสามร้อยในเวลาต่อมา
ประชุมสรุปจัดขึ้นในห้องประชุมของห้องทำงานโครงการ
สมาชิกทั้งหมดสามสิบคนมา ครบ ผู้ประสานงานแต่ละเขตทหารเข้าร่วมผ่านวิดีโอ
เสิ่นเป่ยชวนยืนอยู่ด้านหน้าสุด
ตอนนี้เขาสวมเครื่องแบบพันเอกอาวุโส อายุสี่สิบสี่ปี ขมับเริ่มมีผมหงอกบ้าง แต่ดูสดชื่นมีพลังมาก
"สิบปีแล้ว" ประโยคแรกที่เขาพูดคือประโยคนี้
ด้านล่างเงียบลง
"เมื่อสิบปีก่อนพวกเราไม่มีแม้แต่ห้องทำงานที่ดี ๆ มีแค่ไม่กี่คนเบียดกันอยู่ในห้องเล็ก ๆ เฉิงเยี่ยนชิวนั่งถอดรหัสคนเดียวตรงนั้น เฒ่าหลิวนั่งค้นเอกสารคนเดียว เสี่ยวซุนคนเดียวจัดการฐานข้อมูล"
เฉิงเยี่ยนชิวยิ้มอยู่ด้านล่าง
"แต่ตอนนี้เห็นไหม อัตรากำลังประจำสามสิบคน อาสาสมัครกว่าห้าร้อยคน เครือข่ายเชื่อมโยงทั่วประเทศ ความร่วมมือค้นหาร่วมระหว่างจีน-เมียนมา"
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง
"ตัวเลขทุกคนรู้แล้ว ค้นพบวีรชนกลับมาแล้วรวมหนึ่งพันสามร้อยสิบเจ็ดคน ทิศทางกองทัพบุกไกลสองร้อยสามสิบเอ็ดคน ทิศทางในประเทศหนึ่งพันแปดสิบหกคน ฟื้นฟูอัตลักษณ์วีรชนนิรนามสามสิบสี่คน แก้คดีที่ถูกตัดสินผิดเจ็ดคดี สร้างแฟ้มดูแลครอบครัวผู้เสียชีวิตครอบคลุมห้าร้อยสามสิบสองครอบครัว"