วันเสาร์
ถังเปาอยู่บ้านไม่มีอะไรทำ พอเก็บห้องตัวเองเสร็จก็ไม่ยอมอยู่นิ่ง วิ่งไปช่วยจัดห้องหนังสือของเสิ่นเป่ยชวน
ของในห้องหนังสือเสิ่นเป่ยชวนเยอะมาก เอกสารกองเต็มไปหมด ถังเปาอยากช่วยจัดมานานแล้ว วันนี้พอดีมีเวลา
เธอไล่เปิดตู้ทีละใบ หนังสือชั้นบนจัดตามหมวดหมู่ แฟ้มเอกสารชั้นกลางเรียงตามปี ของรก ๆ ชั้นล่างก็แยกออกไปทิ้ง
พอเปิดลิ้นชักชั้นล่างสุดก็เจอซองจดหมายสีกระดาษคราฟท์
ซองจดหมายเก่ามากแล้ว มุมซองถลอก ข้างบนไม่เขียนชื่อผู้รับ ไม่เขียนชื่อผู้ส่ง เป็นแค่ซองจดหมายเก่า ๆ เปล่า ๆ ซองหนึ่ง
ถังเปาหยิบขึ้นมาบีบดู ข้างในมีของ
เธอลังเลอยู่นิดหน่อย
"พ่อ!" เธอเรียก
ไม่มีใครตอบ
อ้อใช่ เสิ่นเป่ยชวนไปซุปเปอร์มาเก็ตบอกว่าไปซื้อผัก
ถังเปามองซองจดหมายนั้นแล้วคิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็แกะออก
ข้างในเป็นกระดาษแผ่นหนึ่ง พับสองทบ กระดาษเหลืองแล้ว บางจุดมีคราบน้ำ
เธอกางออก
เป็นลายมือของเสิ่นเป่ยชวน เธอคุ้นเคยมาก แต่ลายมือตอนนี้หวัดกว่า อีกทั้งเส้นบางเส้นสั่นเทา เหมือนเขียนในสภาพแวดล้อมที่ไม่มั่นคง